“Sizi ne çok özlediğime inanamazsınız; bunun nedeni öncelikle aşkımdır, sonra ise birbirimizden ayrılmaya alışık olmamamız. İşte bu nedenle, gecelerimin çoğunu, uyanık olarak, sizin hayalinizi kurmakla geçiriyor, güpegündüz, sizi görmeye geldiğim saatte, ayaklarım kendiliklerinden dairenize doğru gidiyor ve nihayet, sanki kapı yüzüme kapanmış gibi, hüzünlü ve kırılmış olarak boş odanıza geri geliyorum. Bu işkenceyi unuttuğum tek bir an var: O da, arkadaşlarımın davalarına dalarak Forum’da geçirdiğim zamandır. Düşünebiliyor musunuz, yaşamım ne durumda, huzuru işte, avuntuyu ise sorunlar ve kaygılarda buluyorum.”