Allahın Askerleri, Yaşar Kemal'in " çok iyi bir roman yazsaydım bu kadar sevmezdim." dediği, İstanbul'un sokaklarında yaşayan evsiz çocukların hayatlarına dokunduğu, açtığı pencereyle bizim de o pencereden o çocuklalara bakmamızı sağladığı röportaj türünde derlenen kitabı. Her ne kadar röportaj olarak derledindiği söylense de bana göre de en az romanları kadar insan ruhuna dokunuyor, içine çekiyor, hüzünlendiriyor, etkisine alıyor.
Yaşar Kemal yine ustalığını öyle bir konuşturuyor ki çocuklarla konuşurken, onların hikayelerini aktarırken kendinizi İstanbul sokaklarında değilde Anadolunun bağrında hissediyorsunuz.
Toplumun dışladığı, görmezden geldiği, kimisi zaman aileleri tarafından dahi umut kesilmiş çocukların hayatta kalma mücadelesi hikayelerini Yaşar Kemal çocukların ağzından, çocukların arasına karışarak, çocuklarla gerçek dostluk kurarak, güvenlerini kazanarak aktarıyor.
İstanbul sokaklarında yaşarken hayata tutunmaya çalışan çocukların hikayelerinin aktarıldığı, toplumun acı gerçekleriyle bizi yüzleştiren bu kıymetli esere veda ederken sürçü lisan ettiysem affola temennisinde bulunarak keyifli okumalar dilerim.