Birand, bir gün ziyarete gittiği ağacın kesildiğini görünce şu cümleleri yazmış:
“Seni benden başka kimse hatırlamaz artık, hatta seni kesip yok eden bile. Ama sohbetlerimizi dinleyenler, sanıyorum ki unutmayacaklardır seni. Sonra belki bir gün gelir, biz de seni, dallarında öten kuşları, çiçeklerine konan kelebekleri kendimiz gibi beller; hepimiz için şenleştiğiniz bu dünya yurdunda onların da bizim gibi yaşamaya hakkı olduğunu anlar, hiçbirinize kıyamaz oluruz…”