Acılarını öyle derin ve edebi anlatıyor ki intiharını gözümde meşrulaştırdı.
Okurken her mektupta zihnim daha da bulanıklaşıp kısırlaştı.
-Kussam da geçmeyecek bir sarhoşluk hali.
Goethe’yi eleştirecek değilim. Fakat kattığı kasvetli ruh hali katlanılır gibi değil.
160 sayfa olmasına rağmen okuması uzun sürüyor. Sadece son sayfalarını hızlı okuyabildim. Okudukça kederlendim, melankoliye büründüm.
-Kayıp bir bavul gibiyim.
Ağırlığı altında ezildiğim hiç bir derdimin olmamasına rağmen kitaba başladığımdan beri varoluşsal sorunlar yaşıyor, hiç bir şey yapmak istemiyorum.
Ya depresyona girdim, ya da kitaba bağlıyorum.
Bilmiyorum.