Edmond Dantes
@erhandebran
Kendi kendime macera hayalleri kuruyor, kafamda uydurduğum bir hayatı yaşıyorum.
KulleteynDin
Duran 8 yaşında bir çocukken imam olan babası tarafından din eğitimi almak için Kartallı köyüne mollaların yanına gönderilir. Duran’ın tek bir hayali vardır; Basra’da Küfe’de din alimi olmak.. şafii mezhebinin hakim olduğu ilkel olan bu coğrafyada yaşamın tüm zorluklarına rağmen derslerine sıkı sıkıya sarılır. Onun yaşından beklenmeyecek bir özveriyle dini kitapları hatmeder, arap dilinin inceliklerini, fıkıhı, şeratı, hadisleri gece gündüz demeden ezberler. Yalnız kafasında mantıklı bir zemine oturtamadığı bazı şeyler vardır; Örneğin kulleteyn denilen su birikintisi, bu birikinti de bazıları taharet alırken bazıları aynı anda aptes alır, bazıları sümüklerini suya fırlatırken bazıları aynı sudan tencereye su doldurup yemek yapar. Çünkü yüksek bir insan türü sayılan şeyh ya da mollalar bu suya temizdir diyerek fetva vermişlerdir. Akla mantığa uymayan onlarca şeriat hükümleriyle Duran’ın kafası o yaşlarda karışmaya başlar. Zaten bilindiği üzere Turan DURSUN bu kafa karışıklarını cesurca dile getirdiği için 1990 yılında köktendinci islamcılar tarafından şehit edilmiştir. Şehit edilmiştir yazıyorum çünkü bu şehitlik makamı öyle gariptir ki geçmişten bugüne her topluluk kendi kayıplarını şehit olduğunu varsayar. Bir hristiyan tarafından öldürülen müslüman müslümanlarca nasıl şehit olarak görülüyorsa, ya da tam tersi bir müslümanın öldürdüğü hristiyan, papa tarafından nasıl kolayca şehit ilan ediliyorsa, ben de Turan DURSUN’un fikirlerini benimsediğim için kendisini şehit ilan ediyorum. Nasıl olsa diğerleri gibi benim hükümlerimde bir karşılığı yok. Çoğumuzun ortak özelliği kendi dinimizi seçmememizdir, sırf bu topraklarda dünyaya geldiğimiz için ailemizin bize öğrettiği dinin hak din olduğu kabul ettik, kendimizin ve çevremizin görüş alanlarını dünyanın sınırları sandık.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Acılarını öyle derin ve edebi anlatıyor ki intiharını gözümde meşrulaştırdı.
Okurken her mektupta zihnim daha da bulanıklaşıp kısırlaştı.
-Kussam da geçmeyecek bir sarhoşluk hali.
Goethe’yi eleştirecek değilim. Fakat kattığı kasvetli ruh hali katlanılır gibi değil.
160 sayfa olmasına rağmen okuması uzun sürüyor. Sadece son sayfalarını hızlı okuyabildim. Okudukça kederlendim, melankoliye büründüm.
-Kayıp bir bavul gibiyim.
Ağırlığı altında ezildiğim hiç bir derdimin olmamasına rağmen kitaba başladığımdan beri varoluşsal sorunlar yaşıyor, hiç bir şey yapmak istemiyorum.
Ya depresyona girdim, ya da kitaba bağlıyorum.
Bilmiyorum.
yerlatından notlar. dostoyevski1000Kitap
Merhaba, bu benim ilk yorumum. Bu kitap hakkında ne yazsak eksik kalır. Beni etkileyen kısmı ile başlamak isterim. bazen insanlarda oluşan bir istek olur; okuduğu kitapta geçen kelimeleri/konuşmaları sosyal hayatında kullanma isteği; sosyal hayatımızdaki diyalogların yönünü bu yöne çevirip sırf yeni öğrendiğimiz kelimeleri kullanmak için bir zemin hazırlarız. Edebi yönden zengin olduğumuzu varsayıp, çevremizden takdir edilme ihtiyacı hissederiz. Ve ya kendi kendimize zihnimizde bir dünya oluşturur yeni cümleler ile süslü aristokrat diyaloglar kurarız. dostoyevski bu ve bunun gibi, sohbetlerde, itiraflarda dile gelmeyen, insanın nevrozlarını tüm kılcallarıyla o kadar güzel o kadar okunur anlatıyor ki.. düşünme ve yazma yeteneği karşısında hiçlik duygusuna kapılıyorum. yeraltından notlar; dostoyevski'nin diğer kitaplarına göre bambaşka bir boyutta. davranış bozukluğu ve yaşamda tutku ile yer alma yetersizliği ancak bu kadar ustaca anlatılabilir. İçinde o kadar çok aforizma mevcut ki kitabı okuduktan sonra tekrar okudum biliyorum ki tekrar tekrar okusam yine kaçırdığım üzerine düşünmediğim bölümler ile karşılaşacağım. Eğer kitaba yapılan yorumlar üzerinden değerlendirip başlayacak olanlar var ise zaman geçirmeden okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum. ve yorumumu beni etkileyen bir alıntı ile noktalamak istiyorum.
çünkü biz hayat ile bağlantımızı kaybetmiş insanlarız. hepimiz sakatız, hepimiz! bağlantılarımız o kadar kopuk ki gerçek hayata karşı tam bir tiksinti duyuyoruz. bu yüzden de bize bunu hatırlatan insanlara kızıyoruz. o kadar ileri gittik ki gerçek hayata bir yük olarak bakıyor ve kitaplarda bulduğumuz yaşamın daha iyi olduğuna inanıyoruz.