Reklam
La sua scusa ero io, ma in realtà era innamorato di un'altra persona in modo meraviglioso.
Şu kedilerin kulağı var ya, gerçekten esrarengiz bir nesnedir! İncecik, soğukça, bambu filizinin kabuğu[1] gibi; yüzü tüylü, astarı parıl parıl. Katı mı desem, yumuşak mı desem; tarifi imkansız, kendine has bir madde işte. Çocukluğumdan beri kedi kulağına bir kerecik "kırt" diye bilet zımbası[2] basmayı ne çok isterdim. Bu zalimane bir fantezi midir acaba?
Yok! Tamamen kedi kulağının sahip olduğu o gizemli çağrışım gücünün eseri bu. Evime gelen ciddi bir misafirin, bir yandan konuşurken, dizine çıkan minik kedinin kulağını habire mıncıklayıp durduğu o sahneyi unutamıyorum.
Böyle bir şüphe, umulmadık derecede inatçı olur. Bilet zımbasıyla "kırt" diye basmak cinsinden çocuk oyunu tarzında fanteziler de, kafaya koyup eyleme dönüştürülmediği müddetçe, can sıkıntılarımız içinde dış görünüşleri itibariyle ömrünü epeyce uzatır gider. Çok önceleri bunun ayrımına varabilen yetişkinler, şimdi bile daha bir gayretle; "Sandviç gibi kalın kağıtların arasına sıkıştırıp adamakıllı deliversem?" diye düşünürler. Lakin son zamanlarda umulmadık bir yerden bu fantezinin ölümcül hesap hataları patlak vermekte.
Aslında kediler, tavşanlar gibi kulaklarından asıldıklarında acı duymazlar. Çekilme eylemine karşı kedi kulaklarının garip bir mekanizması vardır. Defalarca çekilip yırtıldığına dair yara izleri bütün kedilerde mevcuttur. O yırtık kısımda öyle ustaca bir yama parçası vardır ki; bunun yaratılış teorisine inananlar için de, evrim teorisine inananlar için de tuhaf ve komik bir kulak oluşu şüphe götürmez. İşte bu yamalı kısmın, kulağın çekilmesinin eseri olan bir bollaşma olduğu su götürmez. Bu sebeple kediler için kulak çekilmesi gayet rahat bir durumdur. "Peki sıkıştırılmaya karşı durum nedir?" diye soracak olursanız; bu da parmakla sıkıştırma seviyesinde olup ne kadar sıktırsanız
Reklam
Reklam