Hayat, birbirinden ayırdıklarını, kısa bir müddet için tekrar yakınlaştırır gibi olsa bile, uzun zaman yan yana bırakmıyordu.
...sadece hatıralar, iki insanı birbirine bağlayacak kadar kuvvetli değildi.
Madem ki hiçbir şeyi değiştirmeye iktidarı yoktu, her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti, o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi.
...Nehirler parlıyor, adeta kuleye göz kırpıyordu; insan yerdeyken ister istemez tüm bu alanların birbirinden bağımsız, apayrı yerler olduğunu düşünüyordu, oysa buradan bakıldığında bir bütünün parçaları oldukları görülüyordu.