Ertap ALTUNKAYNAK
@ertapa
İNSANSANIZ DÜŞÜNECEKSİNİZ, DÜŞÜNMÜYORSANIZ İNSANIM DEMEYECEKSİNİZ.....
Em. Dev. Me.
As.Mzk.Mslk.Yk.Ok.
izmir
istanbul
54 kütüphaneci puanı
48 okur puanıKasım 2014 tarihinde katıldı
Reklam
Milli Mücadeleye hainlikleri ya da gafletleri nedeniyle karşı çıkanların büyük bölümü Cumhuriyeti benimsemiş, Osmanlı Devletinin külünden tam bağımsız, yepyeni bir devlet çıkaran Atatürk'e saygı ve minnet duymuşlardır.
Yurtdışına kaçanların bir bölümü kinlerini, hainliklerini sürdüdüler, Cumhuriyet'e karşı çeteler, cepheler kurdular, gazeteler çıkardılar, yalan ve iftira dolu kitaplar yayımladılar. Memlekette kalanlar susup yeraltına çekildiler. Fırsat kolladılar.
Cumhuriyeti yıkabilmenin ön şartının Atatürk saygısını, sevgisini yok etmek, Milli Mücadeleyi küçültmek, önemsememek, benimsememek olduğunu düşündüler.
Bu amaçla, Atatürk ve Milli Mücadele karşıtı, baştan sona yalanlarla, iftiralarla, saptırma ve çarpıtmalarla dolu, cahilce, insafsızca yazılar, kitaplar yayımladılar. Genç insanların kulaklarına bu yalanları, iftiraları fısıldadılar, saptırma ve çarpıtmaları gerçekmiş gibi benimsetmeye çabaladılar.
Bugün Türk gençliği biri ötekine benzemeyen iki tarihe inanıyor:,
Biri bu romanın esas aldığı, sağlıklı ve dürüst belgelere dayalı hepimize gurur veren gerçek tarih... Öteki Cumhuriyeti yıkmak için çabalayanların uydurdukları, yalanlarla dolanlarla dolu, sahte tarih.
Bir süre önce söyleyip yazdıkları kimi gülünç, kimi insanı utan dıran-yalanları toplayıp gerçekleri belgelerle açıklayan bir kitap yazmıştım: Vahidettin, M. Kemal ve Milli Mücadele.
Cevap veremediler. Gazete ve dergilerde bu tür yalanların da arkası kesildi. Çünkü belgelere, kanıtlara, ciddi tanıklara karşı yalanı savunmak mümkün değildir. Ama kulaklarınıza yalan fısıldamaya devam edenler varsa, var olduklarını sanıyorum, adını verdiğim kıtaba bir göz atmanızı ve doğruyu öğrenmenizi dilerim. Yalanın yoldaşı ve savunucusu olmayın.
Sevgili gençler!
İstiklal Savaşı, dünyadaki en meşru, en ahlaklı, en
1881...
MUSTAFA KEMAL'in dünyaya geldiği yıl, Osmanlı İmparatorluğu resmi olarak iflas etti. Padişah Abdülhamid'di. Düyun-u Umumiye kuruldu. "Genel borçlar" anlamına geliyordu. Devletin borçlarına karşılık, alacaklılar tarafından devletin gelirlerine el konuldu.
Yedi kişilik yönetim kurulu vardı. İngiliz, Alman, Fransız, Avusturyalı, İtalyan'dı. Sadece borçların ödenmesini takip etmek için kurulmamıştı, devletin gelir kaynaklarını bizzat yönetmek için, devletin gelirlerini bizzat tahsil etmek için kurulmuştu.
"Haciz" kuruluşuydu.
Devletten büyük hale gelmişti, öyle ki, devletin maliye bakanlığında beş bin memur çalışırken, Düyun-u Umumiye emrinde dokuz bin memur çalışıyordu. "Ecnebi maaşı" dolgundu. Eğitimli gençlerimiz kendi devletine faydalı olmaktansa, Düyun-u Umumiye'de işe girmek için yarışıyordu. Prim sistemi vardı. Kendi milletinin gırtlağına sarılan memurumuz, takdir ediliyordu. Kendi milletinin gırtlağını en çok kim sıkıyorsa, o ödüllendiriliyordu. Bölge müdürlüğü sayısı 26'ydı. Şehirlerde ve ilçelerde 720 tahsilat şubesi vardı.
Devlet gibi vergi salıyorlardı, vergi oranlarını belirtiyorlardı. Gelirlere el koyup sadece dış borcu eklemiyorlardı, devletin bütçe defterini tutuyorlardı, iç borç ödemelerini de yapıyorlardı.
Osmanlı İmparatorluğu, banker adı altındaki uluslararası tefecilerin oyuncağı olmuştu. Devletin hazinesini inek gibi sağmakla kalmadılar, uyuşturucu bağımlısı yapar gibi kredi bağımlısı yaptılar, yeni borçlar vererek, yeni imtiyazlar aldılar, Osmanlı topraklarında kendilerine demiryolları, limanlar, bankalar, sigorta şirketleri, posta şirketleri, telefon şirketleri, tramvay şirketleri, elektrik santralları kurdular, yeraltı zenginliklerimizi babalarının madeni gibi işlettiler. Borçların katbekat üzerinde gelir elde etmeye başladılar.
Kendi
Reklam