Neye benzediğini bilmem, ama insanı neye dönüştürdüğünü bilirim.
Dilini bilmem, ama sesinden anlarım.
İnsan âşık olduğunda bedeni kendinde, zihni başkasındadır.
İnsan çocukluğunun pek çok ânını unutur da duygusunu unutmaz. O duygu, hiçbir şeye karışmadan, orada kalbin en dip mağaralarında bacaklarını karnına çeker, oturur.
Son dönemde okuduğum en iyi roman Deng. Birbirini tamamlayan hikâyelerin izini sürmek, bölümler atladıkça yeni kahramanlarla tanışırken bir yandan da önceki bölümde tanıştığımız kahramanlarla karşılaşmak çok keyifliydi. Kitap bittiğinde uzun zamandır yaşadığım bir yerden ayrılır gibi hüzünlendim. Kahramanlar ise uzun bir süre benimle yaşayacak. Hikâyeler daim olsun, okurunu bulsun, canı gönülden tavsiyedir.