Erva Ş.
@ervaserifoglu
Felsefe-Psikoloji-Edebiyat
...
kitap sevgim>her şey
Şu anda okuduğu kitap
Acının Normalleştiği Bir Dünya...
Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar rahatsız edip aynı zamanda bu kadar düşündürmemişti. Asılacak Kadın okurken bazı yerlerde gerçekten bunaldım ama sanırım kitabın etkileyici tarafı da tam olarak buydu.
Bu kitap bittiğinde geriye sadece bir olay örgüsü kalmıyor, insanın içine çöken ağır bir his kalıyor. Çünkü burada anlatılan şey sadece bir kadının hikâyesi değil; sevgisizliğin, baskının, korkunun ve insanların birbirini nasıl yavaş yavaş yok ettiğinin hikâyesiydi.
En çok da karakterlerin tamamen siyah ya da beyaz olmamasını sevdim. Herkesin ayrı bir suçu, ayrı bir yarası vardı. Bu yüzden kitap boyunca kime acımam gerektiğini bile bazen anlayamadım. Özellikle kadın karakterin yaşadığı çaresizlik ve yalnızlık gerçekten insanın içine işliyor.
Pınar Kür’ün dili çok güçlüydü. Bazı sahneler rahatsız edici olsa da sırf bu yüzden kitabın etkisi daha gerçek geldi bana. Bence bu kitap okunup geçilecek bir kitap değil; bittikten sonra bile insanın aklında kalıyor ve düşündürmeye devam ediyor.
Reklam
Ölümsüzlük Sandığımız Kadar Güzel mi??
(Spoil)
Bir gün kimsenin ödediğini düşünün, blr ülkede bir gün kimse ölmemeye başlıyor. İlk başta kulağa mükemmel gibi gelse de zaman geçtikçe bunun aslında büyük bir kaosa dönüştüğü görülüyor. Hastaneler doluyor, insanlar acı çekmeye devam ediyor, aileler tükeniyor ve toplumun düzeni bozulmaya başlıyor. Kitap boyunca “ölüm gerçekten kötü bir şey mi?” sorusunu sürekli düşündürüyor.
Saramago’nun anlatım tarzı bazı yerlerde biraz ağırdı ve uzun cümleler yüzünden okurken zorlandığım anlar oldu ama kitabın verdiği düşünceler gerçekten çok etkileyiciydi. Özellikle ölümün sadece bir son değil, hayatın düzeninin de bir parçası gibi anlatılması bence kitabın en güçlü tarafıydı.
Kitabın ilk kısmı kesin, soğuk, düzen sağlayan, kişisel olmayan bir güçtü. Ama finaldeki ölüm: hisseden, bekleyen, kararsız, bağ kurabilen bir varlığa dönüşüyor. Daha çok toplum ve düzen eleştirisiyken sonlara doğru daha duygusal ve şiirsel bir hale geliyor. Finalini de çok farklı ve anlamlı buldum. Bence ölüm hakkında yazılmış en özgün kitaplardan biriydi ve bittikten sonra bile düşündürmeye devam eden bir kitaptı.
