Erva Yüce
@ervayuce
Beni anlamalısın.Çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.
kendim için yazıyorum.
Kocaeli
27 Kasım
28 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Eskiden kendimden geçerdim. Kendimi çiğneyip geçerdim. Ama şimdi, bedenim çelikten bir duvar gibi. Kırıp geçmenin imkânı yok. Cahilleştikçe sertleşiyorum. Demek ki yükselişimmiş benim görünmezliğime neden. Demek, zihnimden bir dev yaratmammış beni şeffaf yapan.
Sayfa 49
Bazı şeylerin hiç değişmediğini görmek güzel. Aynı dünyada yaşadığımızı hatırlatıyorlar bana. Dünyadaki tek değişmeyen olmak büyük yalnızlık çünkü. Ve böyle birkaç destek iyi geliyor. Yalnızlık denizinin o pürüzsüz, akıntısız yüzeyi biraz da olsa bulanıyor. Çok uzaklarda biri sanki yüksek bir kayadan kendini bu suya bırakmış gibi oluyor. Böylece o kadar da yalnız olmadığını düşünüyorsun. Küfrediyorsun kendine. Tırnaklarınla elde ettiğin yalnızlığının bozulması hayaliyle yaşamak en büyük ihanet. Ama sonra kendini düşünüyorsun. İhanet edilecek kadar var mısın? "Boş ver!" deyip yorganı çekiyorsun kafana. Uyumuşsun. Artık ne Kayra var, ne Kinyas, ne de hayat...
Sayfa 46
Bizim gibilerin elinde kalan son şey salakça bir umut.Gelecek saniyelerin üstlerine binerek uçan olaylar bizi ayakta tutuyor.Bütün hayatımız boyunca beklediğimiz ve nereden geleceğini bilmediğimiz huzuru arıyoruz.Ve tükenmez huzur arayışımız hayatta kalmamızı sağlıyor.Aslında yalan söylüyorum.Ben hiçbir şey aramıyorum ve beklemiyorum.Sadece duruyorum.kaçanı da durduruyorum."Durun!" diyorum. "Gitmenize gerek yok.Onlar size gelirler."
Sayfa 40
Hiç uykum yok.Hiç uyuyamıyorum.Domuz gibi içiyorum.Ama gözlerimi kapalı bile tutamıyorum.sabaha beş saat var.Annemi düşünüyorum.Nerededir şimdi? Aynada kendime bakıyorum bazen ve tek kelime etmesem bile vücudum yaşadıklarımı,hayattan ne anladığını anlatmaya yetiyor.Sağ omzuma kendi çizdiğim kelebek,beğenmediğim için üzerine çarpı işareti ve altında aynı kelebeğin bir Japon tarafından çok daha iyi işlenmişi.Sol dirseğimin iki parmak yukarısındaki kurşun yarası.Bileklerimdeki otuz dört dikiş.Medeniyeti bir aralar,herkes gibi yaladığımı kanıtlayan apandisit ameliyatının izi. Ve sırtımı kaplayan, Tanrı'nın yüzü.Bilmiyorum... Hızlı yaşadım.Ama genç ölmekten çok,hızlı yaşlandım! Ancak hayattayım.
Kayra bir gün bana,"Mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun" demişti."Ve en büyük acının kendininkinin olduğunu düşünüyorsun.Dünyadan haber olmayan bütün geri zekalılar gibi.Ölmesine ne çeyrek kalmış,herkesi yaşadığına pişman etmeye çalışan,sağlıklı oldukları için suçluluk duymalarını isteyen hastalıklı,yaşlı bir kadın gibisin."
Sayfa 35