eleanor
@es_atlantis
Bir Civis Romanus
"Çünkü iplikler benim. Yeryüzüne yağmur gibi düşüyor, taşların arasına sızıyorum. Yüzeyin altında, karanlığın içinde dallanarak uzanan bir ağ var. Gittiğim yere ışık taşıyorum. Ben suyum ve kayayım. Ben toprağın altında yaşayan kör canlılarım. Daha derinlere iniyorum. Ben cevherim, yıllarım, kan ve kemiklerim. Ben hem yukarıdaki hem de aşağıdakiyim. Birbirimize bağlıyız. Bir fersah ötedeki bir mağaranın ağzından dışarı fırlıyorum, bir sazlıktayım. Bir söğüt, bir tilki, bir baykuş, bir fare var. Ağızlarımdan birini açıyorum ve hem çobanaldatanım hem de onun şarkısıyım." (Kitap zevkimle gurur duyduğum andır)
Reklam
"Kardeşlerimin hikayesi uzun süre yaşamaya devam edecek ama benim rolüm unutuldu. Benimle ilgili başka hikâyeler anlatılıyor: Vahşi, eşsiz, uçuk kaçık, abartılı masallar. Erkeğim. Kadınım. İkisi de değilim ve şekil değiştiren bir büyücüyüm. Bir Sakson efsanesinde rivayet edilen amcayım. Çocuk katiliyim. Brittany'nin kızıyla evlenmişim. Gildas'ın favori deyimiyle ahlaksız bir yaratığım. Aynı zamanda da halkını inancı uğruna terk ettiği için şehit düşen bir azizim.
Gwen benimle ilgili ne düşündüklerinin önemli olmadığını söylüyor. Ama ben şarkıların gücünü iyi bilirim. Onlar ölümsüz, bense kesinlikle değilim. Tek yapabileceğim Myrdhin'in yolundan gitmek ve asırların hatırlamadını istediğim şarkıyı söylemek."
Madame de Prie'nin garip ölümünden, gerçek yaşamından ve sahtece tasarlanmış hilekârlığından geriye herhangi bir anı kitabındaki birkaç kuru satır kalmıştı yalnızca; ezilmiş bir çiçekten yitip gitmiş baharının mis kokulu mucizesi nasıl anlaşılmazsa, Madame de Prie'nin tarih olmuş yazgısının tutkulu coşkusu da sezilmiyordu bu satırlardan.
"Evde bir ölü var, farkında değil misiniz?"
"Kafanın içinde beyin olsaydı, sen de diğerleri kadar iyi ve hatta bazılarından çok daha iyi bir insan olurdun, korkuluk dostum. İster karga ol ister insan, beyin bu dünyada sahip olmaya değen tek şey."
