Seneca’nın Ahlak Mektupları kitabı, dostu Lucilius’a yazmış olduğu 124 mektubu içeren eserdir. Yazar, bu mektupları, İmparator Nero tarafından sürgün edildiği, emeklilik, yani hayatının son dönemlerinde yazmıştır.
Eserde işlenen tema, bir hayatın nasıl yaşanacağı, anlamı, ahlaki açıları, neden sonuç ilişkileridir. Seneca, Stoacı bir felsefeden gelmesinden hareketle, hayatı doğrudan doğanın değişkenlerine göre düzenlemeyi ve hayatın gerçek anlamının ve felsefenin bu değişkenlere göre belirlenmesi gerektiğini savunur. Gerçek ve bildiğimiz anlamda iyiyi savunur, öğütler. Çoğu mektupta zamanı iyi kullanmayı, asıl saadetin kişinin kendini felsefik anlamda geliştirerek taşıyacağı erdemde görür. Doğruları savunur ve entrikadan uzak, bunu tasvip etmez ve eleştirir bakış açısında konuşur.
Bu eser, gelişigüzel okunacak ve çabuk aradan çıkarılmamalı. Baş ucu kitabı yapılabilir ve tekrar tekrar okunması, eseri ve söylenenleri derinleştirip idrak etmek açısından çok değerli olur.
Benim bu eserde en değerli bulduğum şey, asırlar öncesinden ve bambaşka kültürden bir insanın, hayata dair söylediği ve öğütlediği şeylerin %70’e varan ölçüde günümüzde de geçerli olmasıdır. Entrikadan uzak oluşu ve bunu asla öğütlememesi de onu çok çocuksu bir erdemde tutmuş. Ben bu iki özelliği kendimle de bağdaştırdığım için çok sevdim.