Eshade
@eshade
sonra yosunun latincedeki adı laminarya.
puslubakis.wordpress.com
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·167 syf.·
2021 2. kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Abartılan Romanlar KategorisiEdebiyat
Bu kitap ile ilgili inceleme yapıp yapmama konusunda gelgitler yaşadım. Sonunda bir hışımla bu incelemeye başladım. Burası çok sık girip bir şeyler paylaşıp inceleme yaptığım bir mecra değil. Bu da ilk incelemem olacak.
Kitaba karşı açıkçası bir önyargım vardı. Büyük ihtimalle bu da kitabın özellikle son zamanlarda anlayamadığım bir şekilde popüler olmasından kaynaklanıyordu. Kafamda kitabın iyi olmadığı yönünde düşünceler geçiyordu, sezgilerim de bu yöndeydi . Bütün bu düşünceleri ve sezgilerimi bir yana bırakarak kitabı elime aldım. Kitap 331 sayfadan oluşuyor. Oldukça rahat bir şekilde üç gün içerisinde, ara ara vakit bularak bitirdim. Saramago'nun okumuş olduğum ilk eseri. Burada söyleyeceğim şeyler sadece benim düşüncelerim, başta bunu belirtmekte yarar var. Açıkçası ben kitabı çok da beğenmedim. İyi bir okur olduğumu düşünüyorum. Kitabı konu bakımından beğendiğimi söylemek isterim. Orijinal denebilecek bir konu seçmiş yazar. Bu türde buna benzer başka eser olduğu için orijinal denebilir dedim. Kitabın diline gelince bu konuda direkt lafı gevelemeden söylüyorum; bu konuya bu dil çok yavan ve basit kaçmış. Hele karakterlere hiç değinmiyorum. Karakter tahlili ayrıca başka bir yazının konusu. Yazar sık sık gereksiz betimlemelere, zorlama tasvirlere yer vermiş. Açıkçası bütün bunlar çeviriden de kaynaklı olabilir. Yazarın hakkını yiyor olabilirim. Amma velakin elde bulunan verilere bakınca yazar, benim için üçüncü sınıf bir yazar. Okuyan başka biri kitabı çok beğenebilir. Kitap ile ilgili iyi incelemeler yapanlar da var. Her kitap mutlaka insana bir şeyler katar, deyip sosyal bir mesaj vererek bu incelemeyi bitiriyorum. Okuyun, bir şey kaybetmezsiniz.
Hepimizin içinde adını koyamadığımız bir şey var, işte biz oyuz.
Zaman geçtikçe, birlikte yaşarken ve genetik değişimler olurken, vicdanımızı giderek damarlarımızda dolaşan kanın rengine ve gözyaşlarımızın tuzuna buladık, bu da yetmiyormuş gibi, gözlerimizi içimizi gören birer aynaya dönüştürdük, sonuçta gözlerimiz, ağzımızda inkâr etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi.
