6/10
2026 107. kitabı
Serinin ikinci kitabında olaylar her anlamda daha da kızıştı. Kurgunun hızlı ilerlemesi açıkcası hoşuma gidiyor.
Hayden birazdan fazla saf ve yer yer aptal olsa da durumu iyi idare ediyor bence. Yani 5 ejderha eş ve daha önce bilmediği bir evrene aniden girişi derken yine de iyi ilerliyor. Nefret ettiğim kadın karakterlere dönmedi.
Bu kitapta bazı şeylerin arka planı daha da ortaya çıktı ve 3 eşiyle bağ kurdu. Easton ve Maddox henüz kırılmadılar ama onlar da eşikte.
Hayden günün sonunda ejderhalar için aşırı önemli bir noktada olacak ama bakalım üçüncü kitapta tüm her şeyi çözeceğiz.
Saatleri Ayarlama Enstitüsü Müdiriyet-i Umûmiyesi’ne
Saatleri Ayarlama Enstitüsü Müdiriyet-i Umûmiyesi’ne
Sayın Tanpınar,
Bu mektup geçmiş zamanın tozlu raflarına terk edilmiş bir özlemin yankısını taşımaktadır.
İstanbul’un tüm ihtişamıyla yansıdığı o tabloların nesneleşmiş anlara atılmış bir çentiktir harflerim ve her bir cümlem yaşanmamış günlerin çetelesini tuttuğum ruznâmeden alıntıdır.
Zamana çentik atmaya başladığım o ilk andan itibaren bu güne değin süren bu gecikmişlik hâli, Mübarek’in çarkları arasında daha da bilenerek dışavurmaya devam ediyor.
Eskimiş yüzlerin bir izdüşümü olan bu gecikmişlik beyanı, aklımı kalbimin çekmecesinden çıkardığım o "geniş zaman" algısına ram olduğum şu ezelî ve ebedî saniyeden itibaren nihayete eriyor. Kalemim parmaklarımın esaretinden kurtulup ürkek ve marazlı sözcüklerim, kırık kanatlarıyla Boğaz’ın sisli sularına doğru yola çıkmaya hazırlanıyor.
Zarfımı anın geniş ufkuna emanet ediyor, pulunu geleceğin meçhul boşluğuna mühürleyip tüm zamanları içine alan bu müşterek iç döküşü, bu hüzünlü senfoniyi sizinle paylaşıyorum.
İnsan, fikirlerini de büyütürmüş meğer kendi tenhalığında... Ben de büyüttüm yıllarca söylencelerin ağırlığını omuzlarımda. Tıpkı Nuri Efendi’nin saatlere yüklediği anlamlar gibi suyun derinliğindeyken ağır, yüzeye çıktığında "incir çekirdeğini" dahi doldurmayacak anlamlar...
Şimdi bu anlamları "sahnemin dışında" bırakıp bu içi boş ama muazzam derecedeki ağırlıktan, dipsizliğin o derin uğultusundan kurtuluyorum nihayet.
Evvelce zatıalinize arz ettiğim o "sükût provası" meselesi –doğrusu ben bu durumu aristokratik bir inzivada ruh terbiyesi sanıyordum ki yanılmışım– zihnimde, metruk bir mabedin estetiğiyle örülmüş bir girdaba dönüştü. Dayanılmaz hâle gelen bu trajik ciddiyeti, bu yapay mukaddesatı muhafaza edebilmek uğruna kalbime çıkan tüm yolları
Reklam
ARAF’ta kalmak da bir seçimdir..
Alper Turgay Cehiz 
Araf adlı romanı, adından başlayarak okuru bir eşikte karşılıyor. Ne tam bir başlangıç ne de kesin bir son; daha çok sıkışıp kalınmış bir ruh hâli. Kitabın en güçlü taraflarından biri de bu duyguyu ana karakter üzerinden başarıyla aktarabilmesi. Karakterin yaşamla arzuları, gerçekle hayalleri, seçtikleriyle seçemedikleri arasında kalmışlığı okura geçiyor. Roman boyunca hissedilen temel duygu, tam da adının vaat ettiği gibi: Araf’ta kalmak.
Ancak bu sıkışmışlık, karaktere duyulan empatiyi artırsa da bazı gerçekleri değiştirmiyor. Romanı okurken sık sık şu düşünce aklıma geldi: İnsan bazen hayatın ona yaptıklarının değil, yapmaya cesaret edemediklerinin sonucunu yaşar. Ana karakterin yaşadığı çıkmazlar, iç çatışmaları ve kararsızlıkları anlaşılır olsa da, bunların önemli bir kısmının temelinde cesaretsizlik yatıyor. Bu noktada roman, istemeden de olsa modern erkeğin duygusal korkaklığına dair güçlü bir portre çiziyor.
Araf, bir anlamda şu cümlenin romanı gibi: “Yanındakiyle yaşarsın, aklındakiyle ölürsün.” Karakter hayatına devam ediyor, seçimler yapıyor, ilişkiler kuruyor; fakat zihninde ve kalbinde taşıdığı başka ihtimallerden hiçbir zaman tam olarak kurtulamıyor. Bu yüzden romanın asıl trajedisi yaşananlar değil, yaşanamayanlar. Söylenmeyen sözler, alınmayan riskler ve cesaret edilemeyen yüzleşmeler kitabın satır aralarında sürekli dolaşıyor.
Eserin dilinde ve atmosferinde yer yer Hakan Günday etkisini hissetmek de mümkün. Özellikle karakterlerin iç dünyalarını aktarırken kullanılan karanlık tonlar, insanın kendi zaaflarıyla yüzleşmesine odaklanan yaklaşım ve zaman zaman rahatsız etmeyi göze alan samimi anlatım bu etkiyi hatırlatıyor. Ancak Araf, bunu bir taklit olarak değil, kendi hikâyesini anlatırken beslendiği bir damarın yansıması olarak
Alper Turgay Cehiz Araf adlı romanı, adından başlayarak okuru bir eşikte karşılıyor. Ne tam bir başlangıç ne de kesin bir son; daha çok sıkışıp kalınmış bir ruh hâli. Kitabın en güçlü taraflarından biri de bu duyguyu ana karakter üzerinden başarıyla aktarabilmesi. Karakterin yaşamla arzuları, gerçekle hayalleri, seçtikleriyle seçemedikleri arasında kalmışlığı okura geçiyor. Roman boyunca hissedilen temel duygu, tam da adının vaat ettiği gibi: Araf’ta kalmak.
Ancak bu sıkışmışlık, karaktere duyulan empatiyi artırsa da bazı gerçekleri değiştirmiyor. Romanı okurken sık sık şu düşünce aklıma geldi: İnsan bazen hayatın ona yaptıklarının değil, yapmaya cesaret edemediklerinin sonucunu yaşar. Ana karakterin yaşadığı çıkmazlar, iç çatışmaları ve kararsızlıkları anlaşılır olsa da, bunların önemli bir kısmının temelinde cesaretsizlik yatıyor. Bu noktada roman, istemeden de olsa modern erkeğin duygusal korkaklığına dair güçlü bir portre çiziyor.
Araf, bir anlamda şu cümlenin romanı gibi: “Yanındakiyle yaşarsın, aklındakiyle ölürsün.” Karakter hayatına devam ediyor, seçimler yapıyor, ilişkiler kuruyor; fakat zihninde ve kalbinde taşıdığı başka ihtimallerden hiçbir zaman tam olarak kurtulamıyor. Bu yüzden romanın asıl trajedisi yaşananlar değil, yaşanamayanlar. Söylenmeyen sözler, alınmayan riskler ve cesaret edilemeyen yüzleşmeler kitabın satır aralarında sürekli dolaşıyor.
Eserin dilinde ve atmosferinde yer yer Hakan Günday etkisini hissetmek de mümkün. Özellikle karakterlerin iç dünyalarını aktarırken kullanılan karanlık tonlar, insanın kendi zaaflarıyla yüzleşmesine odaklanan yaklaşım ve zaman zaman rahatsız etmeyi göze alan samimi anlatım bu etkiyi hatırlatıyor. Ancak Araf, bunu bir taklit olarak değil, kendi hikâyesini anlatırken beslendiği bir damarın yansıması olarakKURBAĞANIN SERENADI
Bir paçavra yırtıldı kamışlar arasında,
Bak sevgilim; haddini bilmeyen bir kurbağa,
Başladı yosunlarda serenatlar çalmağa…
Istırap, ses haline gelmiş yaygarasında:
Senelerce tozlu bir rafta uyuyan keman,
Böyle şikâyet eder reçinesiz bir yaydan.
Fakat senin karşında bu ne kadar küstahlık;
Bir kere kendisine bakmıyor mu bu alık?
Nasıl açıyor sana gönlünün yarasını?
Acaba ne umuyor böyle gevezelikte?
Şimdi, ayaklarımla öpüşen bu eşikte,
Bilmiyor mu kaç âşık kırdı gitarasını?
O da bilir bunların neticesizliğini,
O da senin karşında duydu acizliğini,
O da nâdimdir gönül verdiğine sevgilim!
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Recep Çiftçi kaleminden 
Meğersem Güneş Hep Balçıkla Sıvanırmış kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 142 sayfalık bir kitap
•Yazar Kur’an’ın tıpkı Tevrat’ta, İncil’de ve kadim bilgeliklerde olduğu gibi aynı evrensel kaynaktan beslendiğini söylüyor. Çok güçlü bir cümlesi var, diyor ki: "Yansıyan ışık farklı olabilir, ama güneş tektir." İşte tam bu evrensel eşikte, inancın ve tefekkürün sadece dilde kalan bir taklitten ibaret olmaması gerektiği tokat gibi çarpıyor yüzümüze.
•Herkes bir şekilde dua eder, evet. Ama arif olan, duanın kelimelerinde kaybolmaz, onun üzerine düşünür. Sıradan bir okuma günlük hayatta o ışığı sadece kullanmak isterken, arif olan o ışığın kendisi olmaya çabalar. Pasif bir bekleyişten, aktif bir dönüşüme geçmenin hikayesidir bu.
•Eğer içinizde bastırdığınız bir öfke, içinizde birikmiş bir üzüntü ya da korku varsa, dış dünyada tam da o duygulara sahip insanları ve olayları bir mıknatıs gibi hayatınıza çekiyorsunuz. Yani gün içinde trafikte, işte, şurada burada bizi çileden çıkaran, şikayet ettiğimiz ne varsa, aslında kendi iç dünyamızın bize tuttuğu birer ayna. Ben neden hep aynı şeyleri yaşıyorum? sorusunun cevabı meğer bizim içimizde saklıymış.
•Yazar pratik ve uygulaması çok kolay bir yol haritası da veriyor. Sırasıyla Felak, Nas ve İhlas surelerini sadece ezbere okuyup geçmemeyi; her birini içimize dökerek, hayatımızda somut olarak hangi halimize, hangi korkumuza denk geldiğini hissederek okumamızı teklif ediyor. Ve o kadar samimi bir söz veriyor ki: "Bunu hayatınıza katın, göreceksiniz ki birkaç hafta içinde sabah kahvaltınızı yaparken ya da akşam yolda, metroda giderken bile zihniniz sakinleşmeye, değişmeye başlayacak." Huzurlu bir iç dünyaya yürümek aslında bu kadar gündelik pratiklerde saklı
Recep Çiftçi kaleminden Meğersem Güneş Hep Balçıkla Sıvanırmış kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 142 sayfalık bir kitap
•Yazar Kur’an’ın tıpkı Tevrat’ta, İncil’de ve kadim bilgeliklerde olduğu gibi aynı evrensel kaynaktan beslendiğini söylüyor. Çok güçlü bir cümlesi var, diyor ki: "Yansıyan ışık farklı olabilir, ama güneş tektir." İşte tam bu evrensel eşikte, inancın ve tefekkürün sadece dilde kalan bir taklitten ibaret olmaması gerektiği tokat gibi çarpıyor yüzümüze.
•Herkes bir şekilde dua eder, evet. Ama arif olan, duanın kelimelerinde kaybolmaz, onun üzerine düşünür. Sıradan bir okuma günlük hayatta o ışığı sadece kullanmak isterken, arif olan o ışığın kendisi olmaya çabalar. Pasif bir bekleyişten, aktif bir dönüşüme geçmenin hikayesidir bu.
•Eğer içinizde bastırdığınız bir öfke, içinizde birikmiş bir üzüntü ya da korku varsa, dış dünyada tam da o duygulara sahip insanları ve olayları bir mıknatıs gibi hayatınıza çekiyorsunuz. Yani gün içinde trafikte, işte, şurada burada bizi çileden çıkaran, şikayet ettiğimiz ne varsa, aslında kendi iç dünyamızın bize tuttuğu birer ayna. Ben neden hep aynı şeyleri yaşıyorum? sorusunun cevabı meğer bizim içimizde saklıymış.
•Yazar pratik ve uygulaması çok kolay bir yol haritası da veriyor. Sırasıyla Felak, Nas ve İhlas surelerini sadece ezbere okuyup geçmemeyi; her birini içimize dökerek, hayatımızda somut olarak hangi halimize, hangi korkumuza denk geldiğini hissederek okumamızı teklif ediyor. Ve o kadar samimi bir söz veriyor ki: "Bunu hayatınıza katın, göreceksiniz ki birkaç hafta içinde sabah kahvaltınızı yaparken ya da akşam yolda, metroda giderken bile zihniniz sakinleşmeye, değişmeye başlayacak." Huzurlu bir iç dünyaya yürümek aslında bu kadar gündelik pratiklerde saklı
BİR UYANIŞIN MASALI
Binlerce yıldır kim olduğumuzu bilmek, hissetmek; bildirmek ve hissettirmek için hikâyeler anlatıyoruz. Bu hikâyeler çok eskiden destan, masal gibi formlarla inşa edilirken şimdi roman ve öykü gibi formlarda muhatabına ulaşıyor. Anlatma ihtiyacı devam eder, formlar değişir ve hatta ölüp yerlerini başka formlara terk ederler. Ancak bu başka bir yazının konusu. İki ayrı anlatı formunun niteliklerinden yararlanmaya çalışacağım bu yazı için. Ele alacağım kitap, bunu mümkün hatta gerekli kılıyor zira.
“Uzak Bir Masal” İrem Uzunhasanoğlu’nun dördüncü romanı. Roman bugünün, yaşadığımız zamanın bir anlatı türü. Dolayısıyla yaşadığımız zamanın ruhu da ruhsuzluğu da romanlarda yankılanıyor. Masal ise eski zamanların bir anlatı türü. Yine de bu masalı köhne bir tür kılmaz. Masallar insan olmanın en temel özelliklerine dair sahici ipuçları sunmaya devam ediyor. Her sahih masal, yeniden okunmaya/anlamlandırmaya ve yeniden anlatmaya/yazılmaya imkân tanır. Hâlâ masallardan öğrenebileceğimiz pek çok ders var. Romanın isminde geçen “masal” kelimesi, romanı fiyakalı göstermek için tercih edilmiş artistik bir oyun değil. Bizatihi romanı mümkün kılan çatışmanın ana damarına işaret eden bir isimlendirme. Evet, “Uzak Bir Masal”da masalsı bir anlatım, fantastik unsurlar yok. Daha çok her insanın “kimim ben?” sorusuna verdiği yanıtla ilgili bir “masal” söz konusu.
“Masal”, kim olduğunuz bilgisini edindiğiniz ve başkalarına aktarabildiğiniz edebi bir türlerden biri. İsmet Özel, “Waldo Sen Neden Burada Değilsin?” adlı otobiyografik anlatısında, kitabı yazma gerekçesini anlattığı satırlarda “Masalların en kötüsü de kendimiz hakkındaki masaldır. Herkes kendi masalını yıkmalıdır.” der. İrem Uzunhasanoğlu ise “Uzak Bir Masal”da otobiyografik bir metne değil romana imza atıyor. Ancak bu yıkılan bir
Reklam
Reklam