Kendilerini izlemeye yenilemeye adayacak kadar cesur olanlar için, onların emirlerinde olan zaman bile çok kısadır! Yirmi yedi yaşına kadar insan kaderini düşünmeden yol alabilir ve zamanla hayata dair plan yapmak isteyebilir, yanında taşıdığı makinenin içine kendisini hapsedilmiş bulabilir. Sadece uyuyarak hayatının üçte birini harcıyoruz; giyinmek, yemek, içmek, sosyalleşmek, bir iş ya da meslek sahibi olmak gibi işler gibi başımıza gelen talihsizlikler ve hastalıklardan geriye neredeyse hiç zaman kalmıyor. Yaşamaya devam ediyor, bir günü bir diğeri takip ediyor ve hayatın anlamını bulamadan yaşlanıyoruz...