İki yük arabasıyla taşındık. Ben pılı pırtının olduğu arabaya binmiştim. Araba beni üzerinden yere atmak istiyormuş gibi, korkunç biçimde sarsılıyordu.
Ve bu sürekli bir yerlere atılma duygusuyla iki yıl, annemin ölümüne kadar yaşadım.
O gözyaşlarına, haykırışlarına, birden parlayıp çabucak sönüveren o karşılıklı öfkelerine alışmıştım. Bunlardan pek etkilenmiyordum artık, yüreğime giderek daha az dokunuyorlardı.