O gözyaşlarına, haykırışlarına, birden parlayıp çabucak sönüveren o karşılıklı öfkelerine alışmıştım. Bunlardan pek etkilenmiyordum artık, yüreğime giderek daha az dokunuyorlardı.
Kendimi aşırı duygulara itmek beni mutlu ediyor mu? Kendimi nesneleştirip her konuda kendime imkânsız standartlar dayatmakla elime ne geçiyor? Bazen kendimi korumak için mantıklı düşünmem gerekiyor. Bunca zaman boyunca kalbime bıçak dayamış olmamın sebebi kendime "nesnel" bir gözle bakma arzum. Bugünden itibaren yapmam gereken, "Bunu yapıyor olmam gerekiyor" formülüne kendimi kıstırmak yerine özgür bir birey olduğum gerçeğini kabul etmek.