EÖ
@esmarillion
1979 sayısında yayınlanmış, ancak o dönem hayli ses getirmiş ve hala da sıklıkla atıfta bulunulan bir çalışma var. Çalışma oldukça ilginç. Aslında amaçları, süreli psikoterapi, süresiz psikoterapi ve fiziksel egzersizin depresyona etkisini kıyaslamak. Orta derecede depresyondan mustarip denekleri üç gruba ayırıyorlar: Birinci grup, haftada 3-4 kez, bedene zarar vermeden koşma konusunda bilgili bir psikolog eşliğinde jogging, yani hafif koşu yapıyor. İkinci grup. psikiyatristlerden zamana tabi, yani süresi belli bir dakikayla sınırlı psikoterapi alıyor ama egzersiz yapmıyor. Üçüncü grup, zaman sınırlaması olmayan psikoterapi alıyor ve egzersiz yapmıyor.
10. haftanın sonunda, koşan ve hiç terapi
almayan kişilerin depresyonu tamamen geçi-yor. Bir kadın hariç. Koşamadığı için 6. haftada yürümeye başlıyor bu kadın. Fakat depresyonu tamamen geçmese de çok hafifliyor.
Tüm kaygının kaynağının "incelik" olduğu fikrine dayanır. Aslında ben de bazen kaygının bir "incelik hastalığı" olduğunu düşünüyorum.
Sayfa 42
