Gələcək gərək ki, Əmirin parkda mənə göstərdiyi rəngi avazımış, kağız parçası kimi büzüşmüş qarıya bənzəyir. Gələcək haqda düşünə bilmirəm. Nə olduğunu, nədən yarandığını bilmirəm. Bu yaşıma qədər gələcəyi fikirləşib xəyallar qururdum. Hər gün biraz daha sehrini itirən o mübhəm şeyə kifayət qədər yaxınlaşmışam. Artıq bu nöqtədə dayanmaq istəyirəm.
Dayanıb özümə, həyatıma bir nəzər yetirmək istəyirəm. Yad adam kimi uzaqdan, bir aşiq kimi yaxından. Kanadaya getmək istəmirəm. Həyatımın geride qalan hissəsini oraya uyğunlaşmaq üçün sərf etmək istəmirəm. Öz yerimi tapana kimi hər şey bitəcək.
Sən də Əmir kimi danışırsan. Əmir sevginin insanları xilas etdiyinə inanır. Deyir, amma bu ölkədə heç kəs heç kəsi xilas edə bilməz. Çarəsiz, bədbəxt insanlar bir-birini tapıb münasibət qurur, adını da qoyur eşq. Bu daha çox əxlaqsızlıqdır, nəinki eşq.
Yalnız ölüm həyatı əvvəlki şəklinə qaytara bilər. Əgər bircə dəfə ürəyim tutsa, tirtap mətbəxin ortasında yıxılıb qalsam, bəlkə Əmir o zaman mənə diqqət edər.