EsraA
@esminaa
869 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Beklentisiz başladığım ama her sayfasında beni biraz daha içine çeken bir gizem yolculuğu...
Uketsu’nun ‘Tuhaf Resimler’ kitabı, sıradan görünen çizimlerin arkasındaki karanlık hikayeleri bir dedektif titizliğiyle önümüze seriyor.
Kitap bittiğinde, elinizdeki tek şey bir çözüm değil; insan ruhunun ne kadar ileri gidebileceğine dair bir ürperti oluyor.
Eğer beyninizi biraz yakacak, hızlı akan ve ‘Hadi canım!’ dedirten bir gizem arıyorsanız tam size göre. Kesinlikle favori keşiflerimden biri oldu!
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Franz K. Aşıkları, kısa ama yoğun bir roman. Diyaloglarla ilerleyen, yer yer bir tiyatro metni hissi veren anlatımıyla hızlı okunan fakat satır aralarında pek çok düşünce barındıran bir eser.
Burhan Sönmez bu romanda, Franz Kafka’nın ölümünden sonra yazılarının yayımlanmasını sağlayan Max Brod üzerinden edebiyat tarihinin en çok tartışılan meselelerinden birini merkeze alıyor: Bir dostun sadakati mi, yoksa bir yazarın vasiyetine ihanet mi?
Romanın başkişisi Ferdy Kaplan’ın gözünden ilerleyen hikâye; Paris, İstanbul ve Berlin arasında dolaşırken özellikle Almanya’daki mahkeme sahnelerinde yoğunlaşıyor. Polisiye havası taşısa da aslında edebiyatın içinden gelen bir sorgulama metni gibi okunuyor.
Diyalogların akıcılığı ve merak duygusu kitabı sürükleyici kılıyor. Ancak “ihanet” meselesinin ve karakterlerin duygusal derinliğinin daha fazla işlenebileceği hissi de oluşabiliyor. Özellikle kitabın adında yer alan “aşk” temasının geri planda kaldığını düşündüğüm anlar oldu.
Yine de kısa hacmine rağmen düşündüren, edebiyat tarihine farklı bir açıdan bakmayı sağlayan bir roman. Burhan Sönmez’in edebi duyarlılığı metnin her yerinde hissediliyor ve satır aralarında okuru tartışmaya davet eden bir atmosfer kuruluyor.
Kısa ama iz bırakan bir okuma oldu.
Bazı kitaplar sadece okunmaz, insanın içine yerleşir.
Kalp Saati, Irvin D. Yalom’un yalnızca bir terapist olarak değil, bir insan olarak da nasıl kırıldığını, yas tuttuğunu ve yeniden tutunmaya çalıştığını gösteren çok özel bir anlatı.
Bu sayfalarda terapi odasının duvarları yok. Maske yok. Güçlü görünme çabası da yok. Sadece kayıpla baş etmeye çalışan bir adam, kısa ama derin karşılaşmalar ve her birinde kalbe değen cümleler var. Okurken şunu fark ediyorsun: Aslında herkes biraz yaralı ve herkes, bir başkasının sesiyle iyileşmeye çalışıyor.
Yalom, bize “anlaşılmanın” ne kadar dönüştürücü olduğunu hatırlatıyor. Birinin seni gerçekten dinlemesi, yargılamadan yanında durması bazen en güçlü ilaç oluyor. Ve bu kitap, tam da bunu yapıyor: Okuru sessizce tutuyor, sarıyor, sonra da kendi içine bakmaya davet ediyor.
Yazarın tüm kitaplarını okumuş bir olarak bu yaşına rağmen hâlâ yazabiliyor olması başlı başına hayranlık uyandırıcı. Ama sayfalar ilerledikçe içimde garip bir hüzün oluştu; sanki vedaya benzeyen, “son kitap” hissi veren bir ton vardı. Belki de bu yüzden, kitabı bitirirken hem minnet hem de buruk bir sevgi kaldı içimde.
Bu kitap bir roman olmaktan çok, insanın içini sarsan bir yüzleşme. Okuru rahatsız eden, öfkelendiren ve sorgulamaya iten bir gerçekliğin içine çekiyor. Yayımlandığı dönemde yasaklanmış ve toplatılmış bir eser. Ancak zaman, bu kitabın neden susturulmak istendiğini değil; neden okunması gerektiğini gösteriyor.
Gerçek bir olaydan esinlenen hikâye, suçsuz yere yargılanan Melek’in, onu nesneleştiren yargıç Faik’in ve vicdanı temsil eden Yalçın’ın bakış açısıyla anlatılıyor. Üç ses, tek bir acıya işaret ediyor: Kadına yönelmiş şiddet ve buna göz yuman bir sistem.
Sert ve rahatsız edici sahneler bilinçli; çünkü bu hikâye süslenirse eksik kalırdı. Bilinç akışı tekniğiyle yazılan roman, okuru yalnızca tanık değil, aynı zamanda sorumlu bir yere koyuyor.
Beraat, adalet, vicdan ve suskunluk üzerine yazılmış güçlü bir çığlık.
Ve geriye tek bir soru kalıyor: Bu hikâyede gerçekten kim yargılanıyor?
Nohut Oda, beş öyküden oluşan; büyük olaylar, entrikalar ya da şaşırtıcı ters köşeler sunmayan ama buna rağmen insanın içine işleyen bir kitap. Hikâyeler sakin, yumuşak ve sade bir dille ilerliyor. Gürültülü, hızlı kitaplar arayanlara göre değil belki; fakat küçük anların, fark edilmeden içimizden geçen duyguların izini sürüyor. Her öykü bittiğinde “devamı yok mu?” dedirten bir yanı var.
Melisa Kesmez, gündelik hayatta çoğu zaman adını koyamadığımız hisleri öyle doğal anlatıyor ki, okurken sık sık “ben de böyle hissetmiştim ama bunu böyle anlatamazdım” diyorsunuz. Karakterlerin başına büyük şeyler gelmiyor belki, ama iç dünyaları çok gerçek ve okura kolayca geçiyor. Bu yüzden bu beş kısa öykü, insanda beş güzel roman okumuş hissi bırakıyor.
Kitap adeta “beni oku” diyor:
Her şeye rağmen kendi kozasını örmekten vazgeçmeyenlere…
Öykülerin sonu sade ama etkileyici; hayatın küçük bir parçasını tutup en güzel hâliyle önümüze koyuyor.
Kısacası; sakin, samimi ve insana kendini yakın hissettiren hikâyeleri seviyorsanız Nohut Oda’yı gönül rahatlığıyla öneririm. Okuyup bitirdiğinizde içinizde yumuşak bir iz bırakıyor.
