Esra Tarım
@esmiyav
39 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
BÜYÜK BİR KURGU!
Çok güzel kitaplar okumama karşın uzun süredir tam olarak tatmin olmuş hissetmiyordum fakat bu kitap! Bu nasıl güzel bir yazım dili, 
Büyük Defter - Kanıt - Üçüncü Yalan nasıl harika bir ters köşedir bilemiyorum! Okuduklarım hakkında tartışmayı konuşmayı çok severim ama uzun uzadıya metinler yazmayı pek beceremem fakat bu kitabı biraz olsun anlatmazsam çok yazık olur gibi hissediyorum.
Hikayeye ikiz kardeşlerin çocukluklarından başlıyoruz ilk bölümde savaşa giden anne ve baba çocuklarını anneannelerine bırakıyor ve bu ikizlerin yaşam mücadelelerine tanık oluyoruz. İnanılmaz zeki bu çocuklar hayatta kalmak için her şeyi yapmaya hazırlar! Birbirlerinden ayrı bir hayat düşünemiyorlar ikiz değil tek bir beden gibiler. Savaşın bütün kötülüklerini göz önüne sunuyor yazar. Açlık,pislik,hastalık,istismar, cinayet….
İkinci bölümde ikiz kardeşler ayrılmak zorunda kalıyor ama ne ayrılmak! Aşk acısı çeker gibi birbirlerine hasret kalıyorlar. Birbirlerinden ayrı yaşarken çektikleri çileyi okuyoruz. Yaşadıklarını anlatan bir defter tutuyorlar. Bu defteri canı pahasına koruyorlar.Büyük Defter ismi de buradan geliyor muhtemelen.
Son bölümü anlatacak kelimeler bulamıyorum zira ne söylesem spoiler içerecek gibi hissediyorum. Tek söylemek istediğim çok zekice bir kurgu ve ters köşeydi. Böyle bir şey beklemiyordum ve okurken bu bana inanılmaz haz verdi! Son 100 sayfayı merak içinde iş yerinde,otobüste, durakta dudaklarımı ısırarak okudum. Kitap bittiğinde işte bu dedim ya iyi bir roman benim için budur!
Kaçırmadan okuyun derim ben elimde beklettiğim için çok pişmanım
Büyük Defter - Kanıt - Üçüncü Yalan nasıl harika bir ters köşedir bilemiyorum! Okuduklarım hakkında tartışmayı konuşmayı çok severim ama uzun uzadıya metinler yazmayı pek beceremem fakat bu kitabı biraz olsun anlatmazsam çok yazık olur gibi hissediyorum.
Hikayeye ikiz kardeşlerin çocukluklarından başlıyoruz ilk bölümde savaşa giden anne ve baba çocuklarını anneannelerine bırakıyor ve bu ikizlerin yaşam mücadelelerine tanık oluyoruz. İnanılmaz zeki bu çocuklar hayatta kalmak için her şeyi yapmaya hazırlar! Birbirlerinden ayrı bir hayat düşünemiyorlar ikiz değil tek bir beden gibiler. Savaşın bütün kötülüklerini göz önüne sunuyor yazar. Açlık,pislik,hastalık,istismar, cinayet….
İkinci bölümde ikiz kardeşler ayrılmak zorunda kalıyor ama ne ayrılmak! Aşk acısı çeker gibi birbirlerine hasret kalıyorlar. Birbirlerinden ayrı yaşarken çektikleri çileyi okuyoruz. Yaşadıklarını anlatan bir defter tutuyorlar. Bu defteri canı pahasına koruyorlar.Büyük Defter ismi de buradan geliyor muhtemelen.
Son bölümü anlatacak kelimeler bulamıyorum zira ne söylesem spoiler içerecek gibi hissediyorum. Tek söylemek istediğim çok zekice bir kurgu ve ters köşeydi. Böyle bir şey beklemiyordum ve okurken bu bana inanılmaz haz verdi! Son 100 sayfayı merak içinde iş yerinde,otobüste, durakta dudaklarımı ısırarak okudum. Kitap bittiğinde işte bu dedim ya iyi bir roman benim için budur!
Kaçırmadan okuyun derim ben elimde beklettiğim için çok pişmanım 
Uzun zamandır inceleme yapmıyordum ama bu kitap bunu haketti.
Çok fazla övgüyle bahsedilen bir kitap ve ben de çok merak ederek okumaya başladım . Arka kapakta kısmen anlatıyor ama ben böyle bir şeyle karşılaşacağımı düşünmüyordum. Çok rahatsız edici bir kitap ama ben bunu sevdim beni çok sarstı kesinlikle. +18 olduğunu belirtmek isterim çünkü sindirilmesi zor bir kitap fakat bence en kötüsü her sayfada niye hala buna katlanıyor diye çıldırmaktı! Abel’e bir sövdüysem Joe’ya tepkisizliği yüzünden on kez sövdüm diyebilirim.
Sonu açık kalmış fakat ben bunu sevdim!
Bilmiyorum sanki kim ne kadar sürede çıldırır deneyi filandı sinirlerim harap oldu ama inanılmaz zevk aldım
Sinirlerinizi bozmayı göze alıyorsanız okuyun…
İnanışmaz ters köşeydi son 60 sayfayı okurken bir an acaba sayfalar mı karıştı yoksa aklım mı diye bir korktum ilk defa gerilim tarzı okuyorum sanırım ve beklediğimden çok daha iyiydi sadece sonu bence ucu açık kalmıştı ben daha net bir son beklerdim.
Uzun zamandır okurken bu kadar iyi hissettiğim bir kitap olmamıştı..o kadar tanıdık hislerle okudum ki romanı o kitabevinde ben de vardım sanki. Roman Youngjo adlı bir kadının tükenmişlik sendromuna yakalayıp hayatını tamamen değiştirmesiyle başlıyor. Hayallerinin peşinden gidip mutlu olacağını düşünen ve hayatın aslında hiç de öyle bir yer olmadığını deneyimleyen, yer yer ağlatan, içimi ısıtan bolca empati yaptıran bir kitap oldu benim için. Hepimiz hayal ettiğimiz, uğruna hayatımızı feda ettiğimiz şeylerin sonucunda mutlu olmak, pişmanlık duymamak isteriz fakat hayaller her zaman mutluluğa götürür mü bizi? Hayal ettiğimizi yaşamak mı bizi mutlu eder yoksa keyifli yaşamak mı? Romandaki karakterler ve ben aynı fikirdeyiz sanırım ve hayatı keyifle yaşamak hayallerimizden çok daha önemli. Kendimi zaman zaman başarısız, boş biri gibi hissetsem de aslında böyle olmadığını her yeni günde başettiğim bir sürü şeyle hayatıma devam ediyor olmanın benim için başarı kelimesinden çok daha önemli olduğunu artık anlıyorum. Yine düşecek yine kalkacak ve yine düşeceğim bu sefer tekrar kalkacak yine kendim için bir şeyler yapmaya devam edeceğim.. bunu bilmek bile benim için yeterli. İyi ki okumuşum seni..
Çok zor ama çok güzel bir kitaptı...
Öncelikle şunu belirtmeliyim ki psikolojik roman okumaya hep mesafeliyimdir çünkü maalesef ruh sağlığım pek güçlü değil bu yüzden beni dibe indirecek kitapları okumamayı tercih ediyorum. Ama bu kitap hakkında çok iyi yorumlar okudum ve kendime ve kitaba bir şans vermek istedim. İyi ki vermişim. 16 yaşındaki Deborah'ın şizofreni tanısıyla başlıyor her şey. Ailesi bir akıl hastanesine yatırıyor kızlarını. Baba çok istemese de annesi kızının iyileşmesi için her şeye göğüs germeye razı oluyor. Akıl hastanesinde sınıflandırılmış koğuşlara, tecrite, Yr'ye, diline, tulumlara ve Deborah ile Dr. Fried'in(Furi ismini daha çok sevdim) seanslarına tanık oluyoruz. Oldukça uzun süren bir maraton geçiriyor Deborah, çıkışlarini ve dibe sürüklenişini izliyoruz. Deborah'in tarif ettiği karanlık ve umutsuzluk bana o kadar yakın ki kendimi o moda sokmamak için hep duygularıma hakim olmaya çalıştım. Uzun bir depresyon sürecinde ne yaşadıysam Deborah ile bir bir karşıma çıktı. Bu yüzden okurken hep kendimi yokladım fakat çok şükür bir düşüş yaşamadım. Psikolojik bakımdan kendimle kitap arasına mesafe koysam da Deborah'in yaşadıklarını hep içimde hissettim ama dediğim gibi çok kaptırmamak için hep direndim. Ve sonuç olarak iyi ki okumuşum dediğim bir kitap oldu. Umarım Deborah bir yerlerde çok mutludur
