'Satranç' kitabını okuduktan sonra bir süre okumak istemedim Zweig'in eserlerini. Çünkü eşiyle beraber intihar etmeden önce yazdığı o son kitap Santranç'ta çok garip bir vedası vardı. Yani hikaye öyle bir bitti ki bir burukluk vardı ama bu devam edebilirdi niye böyle diye düşünmeden edemedim. Sonra anladım ki son kitabına da intiharındaki gibi sessiz bir veda eklemiş. Hayat hikayesiyle de oldukça etkiledi galiba beni, içim burkuldu yani...