Bazı kitaplar ruhumuza iyi gelir.
Bazılarıysa, ruhumuzu ezer geçer — ve biz gene de sonuna kadar okuruz.
Ryunosuke Akutagawa’nın “Bir Budalanın Yaşamı” işte tam da böyle bir kitap.
Bir otobiyografi değil, bir roman hiç değil.
Bir iç hesaplaşma mı? Evet. Ama içten çok, karanlık bir kuyudan yükselen yankılar gibi.
Yazar satır satır tükeniyor, ben sayfa sayfa daralıyorum.
“Ben bir hiçim” diyerek başlayan ve giderek daha da hiçleşen bir anlatı…
Kimse tam olarak kim değil; ne anlatılıyor, neye varılıyor çözülemiyor.
Ama o yüzden gerçek belki de? Çünkü bazen biz de öyleyiz ya…
Hiçbir şey anlatamadan, sadece tükenerek bir günü bitiriyoruz.
Belki de bu yüzden bu kitabı sevemedim.
Çünkü bu kitap benim canımı sıktı.
Ve bazen bir kitabın tek yaptığı budur: sıkmak.
Ama bu da bir deneyim değil mi?
Şimdi, yeni bir kitaba sarılma zamanı.
Daha aydınlık, daha akıcı, daha “yaşamak” dolu bir sayfa çevireceğim.
Çünkü bazen kitaplar da insanlar gibi: Bazıları bize iyi gelmez.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsan ruhunun tutkuyla savaşı
“Bir karakterin değil, bir iç hesaplaşmanın kitabını okudum…”
Dostoyevski’nin Kumarbaz’ı, klasik anlamda bir kurgu değil.
Olaylar başlar, yön değiştirir, insanlar kaybolur… ama merkezde hep aynı şey kalır:
İnsan ruhunun tutkuyla savaşı.
Alexey mi kumarbazdı?
Büyükannesi mi?
Yoksa hepimiz mi bir şeylerin peşinde takıntılı, kaybetmeye hazırız?
Kitabı okurken öyle çok şey belirsizdi ki…
Polina silik, Astley mesafeli, ilişkiler ise bulanık.
Ama belki de yazarın amacı buydu:
Ne paranın, ne aşkın, ne de insanın net bir cevabı yoktu zaten.
Dostoyevski kitabı birkaç haftada yazmış. Hissediliyor.
Dağınık ama çırılçıplak.
Hikâye değil, bir ruh hâli anlatıyor.
Kumarbaz’ı okuyunca kafamda değil, kalbimde yorgunluk hissettim.
Sanki bir oyunu izler gibi değil, onun içinde savrulur gibiydim.
Bazı kitaplar kazanmak için değil, kendini kaybetmek içindir.
Kitabın incelemesini tam olarak kitabı bitirdiğimde güncelleyeceğim. Şu an Aforizmalar’ı çağrıştırdığı için ara ara okumaya karar verdim. Okuduğum kısma kadar şöyle söyleyebilirim ki;
“Böyle Buyurdu Zerdüşt”, insanın kendi kaderini aşarak “üstinsan”a dönüşme yolculuğunu anlatan, aforizmalarla örülü, hem felsefi hem de şiirsel bir manifesto.
Tek cümleyle şöyle diyebilirim:
“İnsanın, kendi gölgesini bile aşmak zorunda olduğu varoluşsal bir yürüyüş manifestosudur
1518’de Strasbourg’ta yaşanmış, tarihin en garip olaylarından biri: insanlar sokaklarda durmadan dans etti… bazıları dans ederek hayatını kaybetti. Evet, gerçek.
Ve Jean Teulé de bu olaydan yola çıkarak bir roman yazmış.
Kitabın konusu beni çok etkiledi. Hem tarihsel arka planı hem de insan psikolojisine dair sundukları çok çarpıcı. Ancak anlatım dili oldukça parçalı, yer yer karmaşık.
Bir karakterin peşinden gidiyorsunuz, bir anda başka bir sahneye geçiliyor. Sanki roman değil, bilinç akışıyla yazılmış bir sinema senaryosu gibi.
Ama 70. sayfadan sonra ritmi yakaladım diyebilirim. O andan itibaren gerçekten zihinsel bir dans başlıyor. Tabii ki gerçek anlamda değil ama okuma sürecine bir tür akış hissi geliyor.
Genel olarak:
– Tarih ve psikoloji sevenlere
– Farklı anlatım tekniklerine açık olanlara
– “Rahat okunan” değil de “yoğun ve garip” kitapları sevenlere öneririm.
.
“Hayatın bizlere verip verebileceği tek ödül, tek armağan, sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insanı ilk fırsatta katlederiz. Sonra da ömür boyu, bu asla bağışlanmayan günahın lanetini sırtımızda taşırız.”
Kitabı tek bir alıntıyla özetlemem gerekirse kesinlikle bu olurdu. Filmi çekilirse listemizin başında yer alır. İyi okumalar
