Sen gülünce
gece aydınlanıyor gamzelerinde,
bakışların bir ay yolculuğu
sessizce düşüyor kalbimin ortasına…
Ben susup kelimeler örüyorum
kiraz dudaklarının kıyısına.
Gülüşün var ya,
en karanlık acıyı bile
utangaç bir sabaha çeviriyor.
Sen gülünce
şiir uyanıyor yüzünde,
gözlerin mehtap gibi
odamda dolaşıyor.
Ben eski mısraları bırakıp
yanaklarına yeni dizeler adıyorum.
Bakışın ay kadar duru,
gülüşün kalbimin gururu.
Sensin hayatın tam yeri,
Karanlığımın tan yeri,
aşkın sesi,
umut dediğim her şey,
mutluluğun sessiz hali.
Gözlerin güldüğünde
dünya biraz daha katlanılır oluyor.
Yokken bile