Davranışa yansımayan hiçbir şeye en ufak inancım kalmadı artık.
Bana dünyanın en güzel cümleleri de kurulsa, ben karşımda ne gördüğüme bakıyorum.
Hiç yanıltmadı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı gene aynı şekilde fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Ah maria, niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgârlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?