Ben farklı bir varlığı sevdiğimi biliyordum. Bu yüzden gecenin bir yarısında uyanıp Süsen’in soluk alıp almadığına bakardım. O huzurlu bir ifadeyle uyur, ben ay ışığının aydınlattığı yüzünü seyrederdim. Süsen’in, yanında ben olmazsam eğer yaşayamayacağı düşüncesinin beni daima mutlu ettiğini gizleyecek değilim. Kim birinin varlığı üzerinde böylesine etkili olmak istemez, hele arada büyük bir aşk varsa?
Şimdiki her şeyimiz çocukluğumuz. Kitabın özeti bu cümle olabilir. İnsan farkında olmadan yanında ne çok şey getiriyor çocukluğundan. Hepsi de zamanla açığa çıkıyor. Bir çocuğun hayatına giren bütün insanlar onda izler bırakıyor. Başta anne ve babası. Yalçın Tosun kitap adıyla bunları özetlemek istemiş. İnsanı en çok üzen çocukluğundaki yüreğinde taşıdıkları. En kötüsü de insanlar bunu çoğu zaman fark etmiyor. Kısa kısa hikayelerden oluşan bu kitapta kimi zaman karakterlerin cinsiyetlerini anlamakta zorlandım. Bunu kişilerin yönelimlerinden ziyada bazı karakterlere hiç isim kullanmadan anlatmasına bağlıyorum. Üzerine düşünülecek bir öykü kitabı.