“Bu ne biçim insandır ki… Bilmez mi ki aşık kısmına dokunmak olmaz? Hem aşık kısmının kalbini kırar hem de gönlünü almaz. Varıp gübreliğe konan kargalar, has bahçede gül kadrini ne bilir? Sonradan sonraya beyliğe yeten, zalim olur el kadrini ne bilir?”
Siz de benim gibi,
Günleri
Sevgiyle isteyerek
Değil de, takvimden yaprak koparır gibi gerçek
Bir sıkıntı ve nefretle yaşadınızsa, Ankara güneşi sizin de
Uyuşturmuşsa beyninizi, Ata’nın izinde
Gitmekten başka bir kavramı olmayan
Cumhuriyet çocuğu olarak yayan,
Pis pis gezdinizse (o sıralarda adı Opera Meydanı olan)
Hergele Meydanı’nda, bu sarı ve tozlu alan
İğrendirmediyse sizi,
Bir taşra çocuğu sıfatıyla özlemeyi bilmiyorsanız denizi,
Kaybettiniz (benim gibi).