Nikolay Gogol’ün bu üç eseri, hem Rus edebiyatının hem de dünya edebiyatının en çarpıcı kısa anlatıları arasında yer alır. Ortak noktaları; bireyin toplum içindeki yalnızlığı, bürokrasi eleştirisi ve insan psikolojisinin kırılgan yönleridir.
Bir Delinin Hatıra Defteri
Bu eser, giderek akıl sağlığını yitiren bir memurun günlüğü üzerinden ilerler. Başlangıçta sıradan görünen hayatı, zamanla gerçeklikten kopuşa dönüşür. Gogol, burada hem toplumsal statü takıntısını hem de bireyin dışlanmışlık hissini sert bir şekilde eleştirir. Okur, karakterin zihninde kaybolurken aynı zamanda onun trajedisini de hisseder.
Palto
Palto, sıradan bir memur olan Akakiy Akakiyeviç’in yeni bir paltoya duyduğu ihtiyaç etrafında şekillenir. Basit bir eşya, onun için hayatta bir anlam ve değer kaynağına dönüşür. Ancak bu küçük umut bile acı bir şekilde sonlanır. Hikâye, bürokrasinin acımasızlığını ve insanın görünmezliğini güçlü bir şekilde yansıtır.
Burun
Burun ise absürt edebiyatın en erken ve en çarpıcı örneklerinden biridir. Bir memurun burnunun yüzünden ayrılıp bağımsız bir kimlik kazanması, toplumdaki statü ve kimlik algısının ne kadar yüzeysel olduğunu gösterir. Fantastik öğelerle bezeli bu hikâye, aslında keskin bir toplumsal eleştiridir.
Genel Değerlendirme
Bu üç eser birlikte okunduğunda Gogol’ün dünyasında bireyin sürekli olarak sistem tarafından ezildiği, değersizleştirildiği ve çoğu zaman da gerçeklikten uzaklaştığı görülür. Mizah ile trajediyi aynı anda barındıran bu anlatılar, kısa olmalarına rağmen oldukça yoğun bir etki bırakır.
Sonuç olarak, Bir Delinin Hatıra Defteri, Palto ve Burun; hem düşündüren hem de rahatsız eden, klasik edebiyatın en güçlü eleştirel metinleri arasında yer alır.
Büyük bir hevesle okumaya başladığım Bahçıvan ve Ölüm uzun zamandır karşıma çıkan ve birçok kişinin övgüyle bahsettiği bir kitaptı. Bu yüzden beklentim oldukça yüksekti. Ancak kitabın ilk bölümleri beni açıkçası hayal kırıklığına uğrattı. Anlatım bana fazla durağan geldi ve bir türlü içine giremedim. Hatta bir ara kitabı yarım bırakmayı bile düşündüm. Fakat okumaya devam ettikçe yazarın aslında bir olay anlatmaktan çok ölümün ardından yaşanan yas sürecini ve insanın kendi içindeki hesaplaşmalarını anlatmak istediğini fark ettim. Kitabın en beğendiğim yönü, en sıradan ayrıntılardan bile güçlü duygular çıkarılabilmesiydi. Bahçe gökyüzü ya da herhangi bir eşya bile anlatıcı için babasını hatırlatan bir anıya dönüşüyor. Bu da geçmişin aslında hiçbir zaman tamamen geride kalmadığını hissettiriyor. Kitap acının zamanla yok olmadığını sadece insanın onunla yaşamayı öğrendiğini düşündürdü. Anlatıcının sürekli geçmişi sorgulaması ve her şeyde babasına ait bir iz bulması da bu duyguyu daha etkileyici hâle getiriyor. Romanın ölüm kavramına bakışı da bence oldukça farklıydı. Çoğu zaman kaybettiğimiz kişinin yokluğuyla yaşamayı düşünürüz ama kitap ölen kişinin artık hiçbir şeyi yaşayamayacak olmasına da dikkat çekiyor. Bu bakış açısı beni gerçekten düşündürdü. Yine de parçalı anlatımı ve olaylardan çok düşüncelere yer vermesi nedeniyle herkesin sevebileceği bir kitap olduğunu söyleyemem. Özellikle hareketli ve olay örgüsü güçlü romanları sevenler kitabı sıkıcı bulabilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi
UYSAL KIZ-DOSTOYEVSKİ,88 sayfa
Fyodor Dostoyevski’den kısa bir öykü kitabı 
Uysal Kız .Yazar “ kısa olmasına rağmen bir aya yakın ciddi bir biçimde uğraştım “diyor önsözde.
Uysal Kız ,genç karısının intiharından sonra bir rehincinin içine düştüğü vicdan azabını ve evliliklerinin yıkım sürecini anlatır. Kitap, gurur, iletişim kopukluğu, güç savaşı ve pişmanlık temaları üzerine derin bir psikolojik iç hesaplaşmadır.
Öykü, bize genç karısının intiharı karşısında büyük bir şaşkınlık yaşayan,kafası karışmış,hata kimde diye kendisiyle öz eleştiri yapan bir adamı anlatıyor.Ama bu öz eleştiri zaman zaman tarafsızlıktan çıkıp neredeyse kendini aklama yoluna gidiyor. Adam, karısının cesedi hala odadaki masanın üzerindeyken, yaşananları kendi kendine itiraf eder gibi, kopuk kopuk ve büyük bir şok içinde anlatır. Öykü karakteri aşırı hastalık kaygısı yaşayan( hipokondriyak) ve kendi kendine konuşan bir tip.Sürekli olan olayları konuşuyor,geçmişe gidiyor,kendi hatalarını görüyor ama en çok da karısını suçluyor bunlara sebep oldu diye.Sonra tekrar pişmanlık içinde kendini suçluyor.
Hikaye, 41 yaşındaki eski bir subay olan tefeci ile onun dükkanına eşya rehin bırakmaya gelen 16 yaşındaki yoksul ve kimsesiz bir kızın evliliğini konu alır. Rehinci kızı "kurtardığını" düşünerek onun üzerinde mutlak bir egemenlik kurmak ister. Bunu da fiziksel şiddetle değil, korkunç bir sessizlik ve soğuklukla yapar.
Karakter, genç kadının gururunu kırmak, onu kendisine tamamen boyun eğdirmek için evde bir sessizlik savaşı başlatır.Kadının canlılığını, neşesini ve gençliğini bu sessizlikle yavaş yavaş tüketir.Kız başlangıçta gerçekten uysal, saf ve kabullenicidir. Ancak uğradığı psikolojik baskı karşısında tamamen içine kapanır.Kocasına isyan esip bağırıp çağırmak yerine ölümü seçerek
Fyodor Dostoyevski’den kısa bir öykü kitabı Uysal Kız .Yazar “ kısa olmasına rağmen bir aya yakın ciddi bir biçimde uğraştım “diyor önsözde.
Uysal Kız ,genç karısının intiharından sonra bir rehincinin içine düştüğü vicdan azabını ve evliliklerinin yıkım sürecini anlatır. Kitap, gurur, iletişim kopukluğu, güç savaşı ve pişmanlık temaları üzerine derin bir psikolojik iç hesaplaşmadır.
Öykü, bize genç karısının intiharı karşısında büyük bir şaşkınlık yaşayan,kafası karışmış,hata kimde diye kendisiyle öz eleştiri yapan bir adamı anlatıyor.Ama bu öz eleştiri zaman zaman tarafsızlıktan çıkıp neredeyse kendini aklama yoluna gidiyor. Adam, karısının cesedi hala odadaki masanın üzerindeyken, yaşananları kendi kendine itiraf eder gibi, kopuk kopuk ve büyük bir şok içinde anlatır. Öykü karakteri aşırı hastalık kaygısı yaşayan( hipokondriyak) ve kendi kendine konuşan bir tip.Sürekli olan olayları konuşuyor,geçmişe gidiyor,kendi hatalarını görüyor ama en çok da karısını suçluyor bunlara sebep oldu diye.Sonra tekrar pişmanlık içinde kendini suçluyor.
Hikaye, 41 yaşındaki eski bir subay olan tefeci ile onun dükkanına eşya rehin bırakmaya gelen 16 yaşındaki yoksul ve kimsesiz bir kızın evliliğini konu alır. Rehinci kızı "kurtardığını" düşünerek onun üzerinde mutlak bir egemenlik kurmak ister. Bunu da fiziksel şiddetle değil, korkunç bir sessizlik ve soğuklukla yapar.
Karakter, genç kadının gururunu kırmak, onu kendisine tamamen boyun eğdirmek için evde bir sessizlik savaşı başlatır.Kadının canlılığını, neşesini ve gençliğini bu sessizlikle yavaş yavaş tüketir.Kız başlangıçta gerçekten uysal, saf ve kabullenicidir. Ancak uğradığı psikolojik baskı karşısında tamamen içine kapanır.Kocasına isyan esip bağırıp çağırmak yerine ölümü seçerek
Puan vermedi
Türk edebiyatının en zarif ve en derin kalemlerinden biri olan Ahmet Hamdi Tanpınar, yalnızca romanlarıyla değil, öyküleriyle de insan ruhunun karanlık ve aydınlık koridorlarında dolaşan bir yazardır. Şair, romancı, denemeci ve edebiyat tarihçisi kimliklerini aynı potada eriten Tanpınar; Doğu ile Batı, geçmiş ile gelecek, rüya ile gerçek arasında sıkışan insanı anlatmayı hayatı boyunca sürdürmüştür. Onun eserlerinde zaman yalnızca akan bir olgu değil, insanın hafızasında katmanlaşan canlı bir tecrübedir.
1943 yılında yayımlanan Abdullah Efendi'nin Rüyaları da bu sanat anlayışının en dikkat çekici örneklerinden biridir. Tanpınar'ın öykü anlayışı, gündelik hayatı olduğu gibi aktarmaktan çok onu sanatın dönüştürücü gücüyle yeniden kurmaya dayanır. Nitekim ona göre öykü, hayatı güzelleştirmek için vardır. Bu yüzden rüya, masal, korku, sezgi ve hatta bazen gerçek dışı görünen unsurlar, onun metinlerinde hayatın sıradanlığını aşan estetik araçlara dönüşür.
Kitabın merkezindeki Abdullah Efendi, Tanpınar'ın sıkça karşımıza çıkan kahramanlarından biridir: Hayatın akışından memnun olmayan, kendisini bir boşlukta hisseden, gerçeklikle hayal arasında gidip gelen bir insan. Onun gördüğü rüyalar yalnızca bilinçaltının görüntüleri değil; kaçışın, arayışın ve tamamlanma isteğinin sembolleridir. Bu yönüyle eser, bir olay örgüsünden çok bir ruh hâlinin hikâyesi olarak okunabilir.
Eleştirmenlerin de dikkat çektiği üzere Tanpınar'ın sanatında eşya ve olaylar sisli bir atmosfer içinden görünür. Bir sokak, bir pencere, bir masa ya da gece vakti karşılaşılan bir yüz; sıradan anlamlarını aşarak insan ruhunun derinliklerine açılan kapılara dönüşür. Bu nedenle Tanpınar okurken her sembolü çözmeye çalışmaktan çok, metnin bıraktığı izleri takip etmek gerekir. Çünkü onun dünyasında anlam kadar
Bu kitap, Rothfuss'un dünya inşasındaki dehasının doruk noktası. Artık ne Kvothe'un maceraları var ne de Üniversite'nin görkemli koridorları. Bunun yerine, Şeyaltı'nın (The Underthing) tozlu, unutulmuş ve kendi içinde bir evren gibi işleyen mekânlarına iniyoruz. Rothfuss, daha önce ana seride sadece ima edilen bu yeraltı dünyasını o kadar canlı ve detaylı resmediyor ki, her oda, her tünel, her unutulmuş eşya adeta bir karaktere dönüşüyor. Burası, kendi kuralları ve ritüelleri olan, başlı başına bir dünya.
Kurgu tasarımı ise tamamen alışılmışın dışında. Klasik bir olay örgüsü, belirgin bir çatışma veya antagonist yok. Sadece Auri'nin bir haftalık hayatına, onun gözlerinden ve zihninden tanık oluyoruz. Her gün uyanıyor, Şeyaltı'nda dolaşıyor, bir düğme, bir çark, bir ip parçası buluyor ve onları titizlikle, neredeyse ritüelistik bir hassasiyetle yerleştiriyor. Bu tasarım o kadar cesur ve o kadar saf ki, okurken bir karakterin iç dünyasına bu denli yaklaşmanın ve onun her şeye canlılık atfeden eşsiz bakış açısını deneyimlemenin büyüsüne kapılıyorsunuz. Bu, kelimenin tam anlamıyla bir karakter çalışması. 
Patrick Rothfuss
Patrick Rothfuss
Uzun zaman ardından kitap okumaya dönmek için seçtiğim kitap. Okurken bazı sayfalarda "hah, şimdi bir şeyler olacak sanırım" derken yakaladım kendimi çok kez. Ama kitap oldukça sakindi. Bunu sıkıcı bulmadım, aksine huzurlu ve zihin sakinleştirici buldum. Hızla tükettiğimiz kısa içeriklerden sonra karakterin sakin dünyasına misafir olmak hoşuma gitti. 20'li yaşlarda birinden bekleyebileceğimizden farklı beklentileri ve düşünce sistemi olan bir kız bence. Japon kültürü ile de ilgisi olabilir, çok hakim değilim. Kitabın bu yanı da hoşuma gitti, Japon mutfağından birçok yiyecekle karşılaşıyorsunuz, ara sıra da kutlamalarıyla, şeker, sigara markalarıyla.
Kitapta en çok hissettiğim şey ise "ayrılık" oldu. İnsanlar gelip geçiciydi gerçekten. Ve içimde bir yerlere en çok bu sahneler dokundu. Ana karakterin bu ayrılıkları kendisine fazla dokunmadan ve dışarıya yansıtmadan, hatta bazen görmezden gelme çabası. Chizu bazı ayrılıkları atlatmaya çalışmıyor bile. Sanki onları tam olarak yaşamıyor. Daha doğrusu yaşamayı erteliyor. Oysa ne kadar içten hissettiğini anlayabiliyorsunuz. İnsanlarla bağ kurmak isteyen, ama ürkekliğinden ve bağlanma korkusundan bunu belki de gizlice onlara ait eşyaları alıp saklayarak yapan... Çünkü bir insan seni terk edebilir, ama bir düğme, bir çakmak, bir eşya terk etmez.
Hayatının başında "işlerin nasıl yürüdüğünü" çözmeye çalışan bir kızın hikayesi. Derinliği ancak kendi iç dünyanızda, üzerine düşünerek bulduğunuz bir kitap.
İnsan gerçekten yalnız kalmak mı istiyor? Yoksa yalnız kalmayı, hayal kırıklığı yaşamaktan daha güvenli mi buluyor?
Dediğim gibi, kitapta devamlı bir aksiyon olmamasına rağmen birkaç saatte akıp gitti.
