-----Bu onmaz musibet tarafından en kıymetlileriyle bağları koparılanların hislerini, ruhlarda kendini gösteren boşluğu, yüzlerde beliren üzüntüyü anlatmaya ne hacet. Her gün gördüğümüz, varlığını varlığımızın parçası bellediğimiz birinin edebiyen çekip gittiğine zihnin ikna olması çok zaman alıyor... Sevdiğimiz gözlerdeki parlaklığın söndüğüne, çok tanıdık, kulağımıza çok hoş gelen bir sesin susabildiğine, bir daha asla duyulmayacağına da...-----
Kapısında yıllarca beklediğim evden geriye dönerken, bir başkasının kapıyı ilk çaldığı anda eve girişini görmüş kadar canım yandı o gece. Sonra bir patikada kendimi bulup, düzlükte tekrar kaybettim. Birçok kere veda ettim, gidemedim.
İstenmediği ilk yerden, eve dönmeli insan hep.