Özlem, öyleyse, yalnızca ‘bencil’ bir duygu mudur?
Özlemek, birisini ben’im yanında isteyip
bulamamaktan kaynaklanır; ama, istenen o’dur : herhangi bir başkası —ben’im, yanında olduğumda o’nunla yapmak istediklerimi yapabileceğim biri—
değil.
Ben’den kaynaklanır ama o’na yöneliktir.
Ben, o’nu duyarım, özlemde.
Gene de, kendi’m için istemekte değil miyim —
o’nu istiyor olsa’m da…
Hayır: o ‘nu istemem, isteyenin ben
olmasından daha önemlidir — zaten, duyguyu duyan ben olsa da, duyguyu veren —içeriğini ve nesnesini belirleyen—o’dur.
Özler’im — ama, o’nu…
O’dur, özlediğ’im—”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsan yalnız yaşayınca bir şey anlatmanın bile ne olduğunu unutuyor; dostlarla birlikte, inanılabilir şeyler de ortadan kayboluyor. Olaylar da öyle. İnsan onlara da aldırmaz oluyor.
...nerede olurlarsa olsunlar geçmişin bir yalan olduğunu, anıların dönüşü bulunmadığını, geçip giden hiçbir baharın yeniden ele geçirilmeyeceğini, aşkların en çılgınca ve en vazgeçilmez olanının ömrün sonundaki bir anlık gerçek olduğunu akıllarından çıkarmamalarını öğütlemeye başladı.