Solmaya karşı hep yeniden açan bir çiçek,
Sana kuytularından korkusuz seslenecek.
Bütün kapılarını kapatsan ölesiye dek,
Yakan bir ışıkçasına yüreğine girecek.
İçimdeki yara...
Evet, kanıyor hala...
İyiyim demek yoruyor bu ara...
Ağlamak yok,
Duygularım hassas bir zamandır da.
Niye bu dolu gözler,
Ağlamak yok asla!
(Bunu derken bari ağlama ruhum, yapma bunu bana...)