Mine
@eventually
Bir medeniyet de doğar, gelişir, başlangıçta bir tek problemi vardır: Varolmak problemi. Fakat sonradan buna sürebilme, devam edebilme problemi eklenir. Zaman unsurunun, tarih faktörünün çıkageldiği görülür. Bu bir kriz gibi gösterir kendini.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan âdeta Hazreti Âdem'le Hazreti Nuh arasındaki dönemde zamanı hissetmemiştir. Tufanladır ki zamanı duymaya başladı insan. Tarih, insan kaderiyle özdeşleşmeye, en azından insan kaderine zaman iplikleri karışmaya, işlemeye başladı.
Tufan imtihanından sonra insanlık kendi kendini aydınlatan bir meşale oldu. Bu dünya öbür dünyaya bir hazırlama alanı oldu; tohuma tarla oldu.
İnsanlık "varoluş" imtihanını Hazreti Âdemle verdi. Sürebilme imtihanını, "hayat" imtihanını da Hazreti Nuh'la. Sanki O'na kadar insanlığın dünya hayatı bir provadan ibarettir. Su ile sembollenen tufandan sonra hayatımız gerçek hayat oldu.
Nuh'un Gemisi, bir nevi yeniden doğuşun, rönesansın sembolüdür batmaya yüz tutmuş uygarlıklar için.