evos

evos
Hüzünlü huzur...
Almanca öğretmenliği
43 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Maaşının yarısını kitaba harcardı
Sayfa 19·Kitabı okudu
Kitap Alıntısı
Reklam

evos

, bir kitap okudu
Puan vermedi·68 syf.··
2025 2. kitabı
Anton Çehov
8.1/10 · 87,2bin okunma
Delilik bireysel mi yoksa toplumsal mı?
Puan vermedi·68 syf.··
2025 2. kitabı
(Kitabı okumayanlar için sonunu şerh etmiş bulunmaktayım bilginize) Andrey Yefimıç adında bir doktor olan ve Altıncı Koğuşun akıl hastası bölümünde olan aslında akıllı entelektüel bir adam olan Ivan Dmitriç arasındaki sohbetlerle şekillenen bir kitap. Andreyin başlarda hastaları önemsemeyen bir doktor Ivan ise gördüğü muameleden hastanedeki koğuştan çektiği sıkıntılardan muzdarip bir adam. Zamanla doktor Andrey Ivan ile sohbet etmeye başlar ve böylelikle onu daha iyi anlar dünyaya olan bakışı değişir. İvan, toplumun adaletsizliğine, bireyin çaresizliğine ve hastane koşullarına dair keskin eleştiriler getirir bu sayede doktor da içine dönük olarak yaşamı sorgular ve Ivan ile yakınlığından ötürü etraftaki insanlar doktorun bu değişimini görünce şüpheyle yaklaşır onun da deli olduğunu hastaneye yatması gerektiğini düşünürler. Doktor da Altıncı Koğuşa yatırılır içine kapanıklığı hayat sorgulaması bu uyanışla birlikte hayatı mahvolur. Doktorun burada kısa bir süre kalmasından sonra hastalıktan umutsuzluktan ölmesiyle kitap sona erdi.
1000Kitap
Altıncı KoğuşAnton Çehov · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202687,2bin okunma
“Geceyi yıldızlarla dolduramadım Gözlerimi karanlığa alıştırdım Sokak lambalarının titreyen ışığı Yüreğime benziyor Yanıyor sönüyor yanıyor Ve hiçbir şeyi Aydınlatmıyor”
Şiir
“sen yoksun deniz yok yıldızlar arkadaşım ya bu gece harika bir şeyler olsun yahut bir bomba gibi infilak edecek başım ağzımda eski mısralar uzanıp kalmışım istanbul minareler odamda gibi gökyüzü temiz ve parlak işte kolkola girmiş en mesut günlerimiz muhalif bir rüzgar karşı sahilden fosforlu ışıklarıyla gökyüzü bir deniz havada kanat sesleri ve çılgın kokular deniz yok yıldızlar uzaklaşıyor ben yine yalnız kalıyorum istanbul minareler kaybolmuş sen yoksun” Attila İlhan
Şiir
Reklam