Evren
@evrenx
14 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
10/10
2019 5. kitabı
Kitabı karşıma koydum, Oğuzcuğum bana bakıyor ben de ona. Bakışlarında bir anlam arıyorum, kitabı okudum okumasına ancak hissettiklerinin birazını hissedebildim mi? Düşünüyorum, yaşasaydı eğer kıymetini bilir miydik acaba, pek sanmıyorum.
Yüreği, insanlık tarihinin her döneminde hissedilmiş o derin arzuyla dolup taşmış, o da bizler gibi sadece anlaşılmak istemiş ama nafile. İnsan böyle zamanda karamsarlığa, umutsuzluğa düşmesin de ne yapsın?
Kimseyle konuşmak istemeyen yazarımız çözümü içine kapanmakta ve günlük tutmakta bulmuş, bizler de bu sebeple onun günlüklerinin bazı kısımlarını okuma şansını bulduk.
"Selim gibi, günlük tutmaya başlayalım bakalım. Sonumuz hayırlı değil herhalde onun gibi." diyerek daha ilk sayfanın ilk satırlarında etkilemeye başlıyor okuyucularını.
Bir günlükte okuyucu doğal olarak yazarın özel hayatı ve yaşamı konusunda daha fazla bilgi edinmeyi bekliyor, bu şekilde beklentisini yüksek tutanların hayal kırıklığını anlayabiliyorum. Çünkü kitapta, Oğuz Atay'ın yazdığı kitapların ve tiyatro oyunu olan "Oyunlarla Yaşayanlar"ın oluşumu sırasında aldığı notlar çoğunlukla yer tutmakta.
Yine de, biraz uzun süreli ayrı kaldığımız için mi bilmiyorum, ben Oğuz Atay'ı okumayı özlemişim ve benim için hayal kırıklığı olmadı. Hatta eserlerini şöyle bir gözümde tekrar canlandırmama vesile oldu.
Sistem demeye bin şahit isteyen bu bozuk düzende acaba ben mi yanlış yapıyorum diye sorgulayan bir tek bizler değiliz sevgili okurlar. "Belki de anlaşılacak, önemsenecek bir şey yazmadım, yapmadım. Sadece yazı hayatı denilen çamura bulaştım, yeni öfkeler edindim o kadar." sözleriyle iç hesaplaşmalara konuk oluyoruz.
Tüm kitaplarında olduğu gibi, günlüklerinde de eleştirileri bizleri düşüncelere sürüklüyor. Bunun en büyük sebeplerinden birisi de o eleştirilerin
Evren
Özenli inceleme yazıyorsunuz. Teşekkürler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Elimde sayfalar ve satırlarda dirilmiş bir hayatEdebiyat
Merhabalar, öncelikle inceleme videosu için buyrun...
youtu.be/HhfitzlVGJ0
Bir insan görüyorum. Kendini nesneleştirirken ‘kendi’nden hiç vazgeçmemiş. Bırakmamış ki aksın nehirle beraber. Gelip geçenlere öylece bakıp gitmiş. Kendi yolundan ilerlerken her şeye direnmiş ve göğüs germiş. Fakat ‘ben’ sandığıyla yüzleşmemiş.
İçinden çıkamadığın aynalarla dolu bir odaya hapsetmek gibi kendinden vazgeçmemek. ‘Ben’ olduğunu sanırsın bir yerlerde ve evrende tek bir şey dahi sabit kalmazken, ‘sen’ diretirsin ya kendin olmakta. Varoluş kaygılarından başka nedir bu tanımlanma çabası bilmem. Hem girip oturursun bir kaba, hem de seni kim nereye oturtursa taşmadan duramaz ya öbür yanın. Öbür yanım der kurtulursun kendinden işte tam da orada.
Tamam açık konuşmaya başlıyorum. Kitap okumaktan çok bazen, insan okumaya tutkunum. Biyografi okumayı sevdiğimi bilmiyordum. Sevdiğim sanatçıların biyografilerini okumak, anlamakmış belli ki neden sevdiğini. Sanat ayrı sanatçı ayrı demeyin sakın. Kendini satırlara akıtmak kolay mı sanırsınız? En başta dediğim nesneleştirme hali. Satırlarda gördüğün aynada gördüğüne o kadar da benzemez aslında. Aynalar pek bir şey de göstermez ki zaten.
Teoman’ı okudum. Teoman’ı gördüm. Sonra Teoman gitti. Elimde sayfalar ve satırlarda dirilmiş bir hayat. ‘Logos’a varmış ya kitabın sonunda hani. Biliyordum son sayfaların siyahlığı ışıklar kapandığından değil, yeni bir günün ilk ışıklarına biraz daha vakit olduğundan.
Evren
Ben 9 vermişim kitaba, o kadar beğenmişim. :)