"Duracaksın bazen hiçbir şey yapmadan, düşünmeden... Bir şey yapmamanın derdine ve tasasına düşmeden. Boş bırakınca, göreceksin içindeki yeni seni; "merhaba" diyeceksin ve tekrar tekrar tanıyacak ve tanışacaksın yeniden...
Ne vakit yüzleşirsen kendinle, içindeki cevheri o zaman göreceksin💛"
Eylem Erdem Şengör
..."Annen hiç takdir etmedi ve baban hiç görmediyse seni, yaptıkların ve başarıların farkedilmedi ve hatta önemsenmediyse çocukken; yetişkinliğinin orta yerinde coşar bu görülme, farkedilme ve beğenilme isteği. Başka dudaklardan, farklı kalabalıklardan duymak istersin başarılarını, iyi yaptıklarını ve duyman gereken yıllarda duyamadıklarını. Onca söze ve görülmeye rağmen tüm bunlar doyurmaz ruhunu; hep bir eksik tat, yeri dolmayan bir sarılma, adını bilmediğin lâkin çok özlediğin bir nota yarım bırakır seni tam olmaktan. Hem her şeysindir hem de hiçbir şey...
Bir türlü denk gelmez zamanın, ruhun, gözlerin ve ellerin gerçekten sana değer veren ve varlığını takdir edenlerle. Çünkü sen bugünün-şu anın değil geçmişte yaşayamadıklarının hesabını kapatmaya, acısını çıkarmaya sözleşmişsindir kendinle...
İşte tüm bunların peşinde iken hiç farketmeden yaparsın sana yapılanın aynını; görmez, farketmez, önemsemezsin sevgine ve takdirine hasret olanları. "Biz" olmaktan daha evla gelir "ben" olmak; kırıp döktüklerini görmezsin bile birliğini/biricikliğini, bunca yıldır sana teslim edilmeyen öz değerini yerine koyarken. Sen kendini gerçekleştirmeye ve hayallerine yaklaşmaya çalışırken kaçırırsın bazen ipin ucunu, uzaklaşırsın yakın olman gerekenlerden. Bilmezsin ki; yakındaki uzak, uzaktaki yakından daha acı verir insana. Suçu hep başkalarında ararsın; eksik kalan tüm yanların ve çocukluk travmalarını temize çekersin bir bir, bunda hiç suçu olmayanlarla.
Vakit geçmeden, nefes bitmeden görmek istersin başkalarının gözündeki takdir edilmiş ve onaylanmış seni. Yıllar yıllar sonra anlarsın; ana-babasının vaktinde doyuramadığını dünyanın hiç doyuramayacağını..."
-Önüme düşen bir sözden kaleme dökülenler-
Eylem Erdem Şengör
..."Gök yarıldı birden! Büyük bir patlama oldu. Öyle bir korktu ki; can havliyle göğe sıçradı yüreği. Şehir ağlıyordu. Gök, altı delinmişcesine yağıyor, her damla bir gözyaşı seli oluşturuyordu yeryüzünde."
Nadide; Ağlayan Şehir🌼
Eylem Erdem Şengör