veronika
@eylemmozbks
3:24
“bir gün ölüm, bizi başka bir yıldıza götürecek.”
mimar olacak
lisans
279 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
ortaokul sondayken çok sevdiğim bir öğretmenimle sürekli kitaplar üzerine konuşur, aramızda kitap alışverişi yapar -başkalarıyla paylaşmayı sevmediğim halde- gündemimizin bazen saatlerce kitaplar üzerine olduğunu hatırlıyorum. bir gün bana şöyle söylemişti, her insan kendi ailesinin aynasıdır, diye. ama bazı istisnalar her zaman vardır, diye de devam etmişti. kitabı okurken sürekli aklıma bu söz gelip durdu, istisna mı yoksa değil mi?
değildi.
kimse değildi.
bu kitabın her zaman yeri bende ayrıydı çünkü lise yıllarımda o kutsallaşmış yer altı kitapçıma sürekli gidip ama alıp da okumaya cesaret edememekten bir türlü alamamıştım taa ki en son kendi şehrime gidinceğe değin. aldım, okudum. ve iyi ki de şimdilerde okumuşum diyorum.
kitaba gelirsek, başlarda evet, sıkıcıydı. sıkıcı bir romanın ortasına atlamışım gibi hissetmiştim ama sonrasında açıldı hatta elimden bırakamadan saatlerce okudum. merakla son sayfasına kadar hem de. tahminle tuttu mu, evet. ama bu yine yazarın ele almış olduğu dil olsun, kurgunun işlenme yönü olsun her yönden eseri eşsiz kılıyor. orhan pamuk’un daha öncesinde masumiyet müzesi kitabına üç kere başlamış bulunup hep de yarım bıraktığım için bu onunla tanışma kitabımız olmalı. oldu da ha keza.
kırmızı saçlı kadın.
kaderin. tesadüflerin olmadığının. hayatta olmaz, dediğimizin aslında olduğunun. belki de en önemlisi duyguların, hislerin akıldan önce geldiğinin kanıtı bu kitap. vardı zaten bunun üzerine bir alıntı aşağılarda paylaşmış olmalıyım bununla alakalı. her neyse, böyle şevkle okuyup yorum yazmak isteyecek kadar beni etkileyecek diğer kitaplarda görüşmek üzere, hoşça kalın. esen kalın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
kocaaa bir merhaba dostlarım,
bugün satırlarımın arasına bu bambaşka dünyaya açılan nagihan ablanın biri sizi düşünüyor adlı kitabı sızdı. dilerim satırlarımı keyifle okursunuz, zira ben büyük bir zevkle yazıyor olacağım.
öncelikle size biraz seri hakkında bilgi vermek istiyorum, genel adı gençlik serüveni olan şu anlık dört olsa da gelecek bir tane daha kitabıyla birbirinden bağımsız kurguları ele alan harika bir seri. kitapların hepsinin kapak tasarımına vurulmuş olduğumu yazmadan geçemeyeceğim dostlarım. benim de uzun zamandır gördüğüm lâkin almakta kuşku duyduğum bir kitaptı, hâliyle almakta biraz geç oldu. fakat okumak hemenciik oldu. ve bir kez daha nagihan ablanın asla ama asla diğer yeni nesil yazarları gibi olmadığını anladım.
neyseeee kitaba olan asıl sevgim ve ilgim ve yorumum asıl burada başlıyor...
her ne kadar nagihan ablanın, yani kitabın yazarının dediği gibi klişe bir konu işlese de ve ben de çerezlik bir gençlik okurum yargısıyla başlasam da, sayfalar arasında kaybolup okudukça hiiiiç de öyle olmadığını anladım, evet, dostlarım, bu kitaba çerezlik deyip geçilmemesini taaaa en başından belirtiyorum. çünkü içinde barındırdığı mesajlar o denli dokunaklı ki... ah, cidden dostlarım, okusanız bile herkes de farklı bir etki yaratacağını bildiğimden bu kısma pek giremeyeceğim.
kitapta olanlar, ah, nasıl yazmalıyım bilmiyorum lâkin beni derinden etkilediğini, bilhassa bazı kısımlarda kendimi bulduğum bile oldu. okurken bazı şeyleri gözümün önünde olmasına rağmen aslında ziyadesiyle bilincinde olmadığımı fark ettim. ve asıl kitabın ben de mahiyetinin farklı ve ayrı oluşu bu nokta da başlıyor. ve yine şunu belirtmeden geçemeyeceğim dostlarım, nagihan ablanın hangi kitabı olursa olsun şu gökkuşağından kopup gelmiş kitaplarında biz varız. ben varım, sen
merhabaaa dostlarım, bana sımsıcak hisler yaşatan ayçiçeği karnavalı yorumu ile geldim.
kitap, klişe gibi görünen lâkin nagihan ablanın kurguya yerleştirdiği karakterler, olaylar, düşünceler her biriyle kurgunun klişeleliğinden kurtuluyor okudukça. dolunay ve çiçek adında iki ikiz kız kardeşimiz var, fiziksel olarak birbirine fazlasıyla benzeyen kızlar bambaşka yaşamlar yaşamaya başlıyorlar. çünkü dolunay yetimhaneden zengin bir aileye evlatlık verilirken çiçek ise yetimhane yaşamına tabii tutuluyor. dolunay ve çiçek yıllar sonra birbirini bulurlar ve aylarca da görüşmeye devam ederler herkesten gizli bir şekilde. günün birinde çantalarının karışmasıyla ikisi de birbirinin hayatında yer değiştirmeye karar verir. dolunay, çiçek'in yerine geçer; çiçek ise dolunay'ın yerine. böylelikle içimizi sımsıcak yapan lâkin bir o kadar da buruk olan ayçiçeği karnavalına giriş yapıyoruz ve elimizden asla bırakamayacağımız bir kitap oluveriyor okurken.
ayçiçeği karnavalı...
nagihan ablanın zamanla kaleminin nasıl geliştiğini, aynı zamanda cümlelerindeki etkileyiciliğinin ne derecelere ulaşmış olduğunu bu kitaplar anlamış oldum. yer yer kocaman kahkaha attığım, yer yer gözyaşlarına boğulduğum harika bir kurgusu vardı. evet, yazarın dediği gibi klişeydi, lâkin ben okurken belki akıp giden üslubundan belki de karakterlerden dolayı asla bir klişe okudum, diyemem, dostlarım.
dolunay, nasıl güzel bir karakterdi, aslında artık benim için bir kitap karakterinden bile çok daha fazlası eminim ki. ruhsal olarak kitabı okurken adeta bizimle büyüyor, bambaşka birine dönüşüyor. kendi deyimiyle başka bir pencereden bakmaya başlıyor yaşama. doğukan, çikolatalı kek çok seviyor diye her sabah benim de ona kek yapasım geldi okurken... onun dışında tüm karakterleri o denli güzel işlenmişti ki...
10/10
Beğendi
herkese merhaba dostlarım,
bugün beni derinden etkileyen ve içimde bir şeyleri uyandıran dolunayda açan çiçek kitabının yorumuyla geldim...
çok uzun olacaktır, bu sizi rahatsız eder mi, bilmiyorum lâkin tüm düşüncelerimi satırlarıma dökmek istiyorum.
dolunayda açan çiçek, 02:02 ayçiçeği karnavalından az biraz tanıdığımız dolunay karakterinin ikizi olan çiçek'in hikayesini ele alıyor. başta bunu duyduğumda acaba, dolunay döneminde okuduklarımızı mı nagilam çiçek tarafından bu sefer yansıtmış, diye düşünüyordum. fakat öyle değil. yani ayçiçeği karnavalından kitabın bittiği yerde bu sefer çiçek'in hikayesi başlıyor. spoiye önem veren biri değilim, fakat eğer siz önem veriyorsanız bence önce 02:02'yi okuyun, ardından 03:03'ü okuyun. çünkü dolunayda açan çiçek'te birkaç tane dolunay sahnesi vardı.. en mâkulu bu bence.
dostlarım, kitabı bugüne kadar eğer beni takip ediyorsanız okuduğumdan bu yana hep hikayelerimde olduğunu gördünüz. çok güzeldi, o kadar güzeldi ki... bunları yazarken bile tüylerim diken diken oluyor.. ürperiyorum kitaba olan sevgimden. nagihan ablanın gittikçe gelişen yazımındaki üslup, vermek istediği mesajlar, içimize işleyen karakterler... hepsi aşırı güzeldi. kitabı okurken çoğu yerde ağladım, çiçek'in güzelliğine, ayza'nın naifliğine... onların zarifliğine de...
dolunayda açan çiçek, bir gençlik kitabı değil, ben bunu hep yazdım hep de yazacağım. cidden öyle değil, dostlarım. işlediği konu, o kadar.. ah,, o kadar ince ki... kalbi geçtim ruhumuza dokunuyor. mutlaka alın, okuyun. bu güzelim eserden asla mahrum kalmayın. dostlarım, sanırım hıçkırarak ağlamaya başladığım nokta, 407. sayfaydı... o sayfayı kaç defa okumaya çalıştım bilmiyorum. kaç defa bulanıklaşan görüş açımdan dolayı kitabı kapattım bilmiyorum... lâkin okudum, okudum ve ah,, kalbim
