Her aralık ayında içimi bir keder kaplar, hayatım ve hayatıma girip çıkanlar hakkında uzunca düşündüğüm bir aydır Aralık ayı benim için. Ve bu kitap da her aralık ayında tekrardan okuduğum, okumaktan büyük bir zevk duyduğum kitaptır. Her yaşımda farklı bir benle, büyümüş olmamın getirdiği farklı bir bakış açısıyla tekrar tekrar bitirdiğim bu kitap bu sene içimde bir umudun yeşermesine vesile oldu. Hayatın benim için, benim planlarım dışında planları olduğunu hatırlattı yeniden. Kitabı ilk okuduğumda 14 yaşımdaydım. Ezbere bildiğim aynı cümleler ve satırlar, farklı ben. Her defasında farklı bir satırda duraksadı gözlerim, dakikalarca takılı kaldı zaman zaman. Çünkü hep farklı yerlerden kırıldım. Bu kitap hepimizin içten içe vitriol sahibi olduğunu öğretti bana. Yani içten bizi zehirleyen, duvar gibi örülen, ama içten içe düşünülen "Böyle olmamalıydım"larla dolu olan zihinler. Hayatta mı kalıyoruz yoksa gerçekten yaşıyor muyuz? Belki de bu yüzden yıllardır bir liman olarak defalarca döndüğüm bir kitap. Çünkü her dönüşte, kendime biraz daha yaklaşıyorum. Çünkü Veronika ölmek istemiyor, ben de istemiyorum.