Büyümek zor. Tuhaf bir biçimde, fiziksel gelişimimiz dursa bile, duygusal olarak büyümeye devam ediyoruz sanki, buysa hem genişlemeyi hem de büzüşmeyi içeriyor, bazı kısımlarımız gelişip serpilirken diğerlerini gözden çıkarmak, ortadan yok olmalarına izin vermek gerekiyor... Katılık asla işe yaramıyor; sonunda kendimizi dünyamıza uymayan, yanlış bir bedende buluyoruz.
Bazen işler öylesine ters gider ki, soluk alıp vermeyi bile güçbela başarırsınız; bir de, kendi şartlarınızda güçbela yaşıyor olmanın, bir başkasının şartlarında şişirilmiş, kör topal bir yaşam sürmekten çok daha iyi olduğunu fark ettiğiniz anlar vardır.
Söyleyemediğimiz o kadar çok şey var ki; hepsi de fazlasıyla acı verici çünkü. Söyleyebildiklerimizin, geri kalanının acısını azaltacağını umarız ya da bir şekilde bastıracağını.