Ayşegül YILDIZ
@eysoke
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Gerçek çirkinlik, anlamadan hüküm vermektir.
Notre Dame'ın Kamburu yalnızca bir aşk ya da trajedi anlatısı değil; insanın doğası, toplumun yargısı ve “öteki” kavramı üzerine derin bir felsefi sorgulamadır. 
Victor Hugo bu eserde birey ile toplum arasındaki çatışmayı karakterler üzerinden katman katman işler.
Roman, Orta Çağ Paris’inde geçer ve görünüş ile öz arasındaki çelişkiyi merkeze alır. Victor Hugo nun temel sorusu şudur:
“İnsan, göründüğü şey midir; yoksa sakladığı şey mi?”
Ben bu eseri okurken şunu düşündüm: İnsanlar çoğu zaman gerçeği görmek istemez; çünkü gerçek, yüzleşme gerektirir. Bu yüzden en kolay yolu seçerler: yargılamak. Quasimodo’nun dışlanması bana, toplumun aslında korktuğu şeyi yok etmeye çalıştığını hissettirdi. Çünkü farklı olan, insanın kendi eksikliğini hatırlatır. Bu yüzden eser bana göre yalnızca bir hikâye değil, bir ayna; çünkü insan okudukça kendini de sorguluyor.
Quasimodo benim için insanın en gerçek hâlidir. Sevilmeden sevebilmesi, sevginin karşılık değil, içtenlik meselesi olduğunu gösterir. Buna karşılık Esmeralda güzelliğin aslında bir yük olabileceğini düşündürdü; çünkü insanlar onu anlamak yerine sahip olmak ister. Claude Frollo ise akıl ile arzunun çatışmasında kaybolmuş bir karakterdir; bana göre o, kötü doğan değil, kendinden kaçtıkça karanlığa sürüklenen bir insandır. Phoebus üzerinden ise toplumun hâlâ yüzeyselliği ödüllendirdiğini görmek mümkündür.
Pierre Gringoire ise benim için büyük düşünen ama harekete geçemeyen insanı temsil eder. Doğruyu bilir ama risk almaktan kaçtığı için güvenli olanı seçer. Bu yönüyle bana, insanların çoğu zaman idealleriyle değil korkularıyla yaşadığını düşündürdü.
Bu romanı okuduktan sonra bende şu düşünce daha da netleşti: İnsanların en büyük hatası, anlamadan yargılamaktır. Victor Hugo anlatmak istediğini ben daha sert hissediyorum: Toplum çoğu zaman adilDuygu ve Düşünce
Notre Dame'ın Kamburu yalnızca bir aşk ya da trajedi anlatısı değil; insanın doğası, toplumun yargısı ve “öteki” kavramı üzerine derin bir felsefi sorgulamadır. Victor Hugo bu eserde birey ile toplum arasındaki çatışmayı karakterler üzerinden katman katman işler.
Roman, Orta Çağ Paris’inde geçer ve görünüş ile öz arasındaki çelişkiyi merkeze alır. Victor Hugo nun temel sorusu şudur:
“İnsan, göründüğü şey midir; yoksa sakladığı şey mi?”
Ben bu eseri okurken şunu düşündüm: İnsanlar çoğu zaman gerçeği görmek istemez; çünkü gerçek, yüzleşme gerektirir. Bu yüzden en kolay yolu seçerler: yargılamak. Quasimodo’nun dışlanması bana, toplumun aslında korktuğu şeyi yok etmeye çalıştığını hissettirdi. Çünkü farklı olan, insanın kendi eksikliğini hatırlatır. Bu yüzden eser bana göre yalnızca bir hikâye değil, bir ayna; çünkü insan okudukça kendini de sorguluyor.
Quasimodo benim için insanın en gerçek hâlidir. Sevilmeden sevebilmesi, sevginin karşılık değil, içtenlik meselesi olduğunu gösterir. Buna karşılık Esmeralda güzelliğin aslında bir yük olabileceğini düşündürdü; çünkü insanlar onu anlamak yerine sahip olmak ister. Claude Frollo ise akıl ile arzunun çatışmasında kaybolmuş bir karakterdir; bana göre o, kötü doğan değil, kendinden kaçtıkça karanlığa sürüklenen bir insandır. Phoebus üzerinden ise toplumun hâlâ yüzeyselliği ödüllendirdiğini görmek mümkündür.
Pierre Gringoire ise benim için büyük düşünen ama harekete geçemeyen insanı temsil eder. Doğruyu bilir ama risk almaktan kaçtığı için güvenli olanı seçer. Bu yönüyle bana, insanların çoğu zaman idealleriyle değil korkularıyla yaşadığını düşündürdü.
Bu romanı okuduktan sonra bende şu düşünce daha da netleşti: İnsanların en büyük hatası, anlamadan yargılamaktır. Victor Hugo anlatmak istediğini ben daha sert hissediyorum: Toplum çoğu zaman adil
Hayatın sarsıcı yanları…Alıntı
“İşte hayat böyle, diyordu filozof hersendeleyişinde. Bizi aşağı çeken hep en yakın dostlarımız değil midir?”
Reklam