Vəfa Eyvazlı
@eyvazlivefa
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Səyyah, yad olduğu vəziyyətlərə, qərara təsir edə biləcək şəkildə müdaxilə etməyin həmişə təhlükəli olduğunu bilirdi. Özü nə cəza koloniyasının vətəndaşı idi, nə də koloniyanın yerləşdiyi ölkənin. Bu edam hökmü haqqında qərar verməyə, ya da onun qarşısını almağa çalışsa, ona sən bir yadsan, səsini kəs, deyə bilərdilər."
"Səyyahın vermək istədiyi çoxlu suallar var idi, amma zabitə baxdıqda "Hökmün nə olduğunu bilirmi?" deməklə kifayətləndi. "Xeyr," - dedi zabit və açıqlamalarına davam etmək istədi, ancaq səyyah onun sözünü kəsdi. "Haqqında verilən hökmü bilmir?" "Xeyr", - zabit yenə təkrar etdi, bir an danışmadı, sanki səyyahdan niyə yenidən bu sualı verdiyinə görə açıqlama gözləyirdi, sonra, - "Hökmü ona açıqlamağımın bir mənası yoxdur" dedi. "Onsuz da bədənində görəndə öyrənəcək". Səyyah artıq başqa bir sual vermək istəmədi, məhkumun baxışlarını üzərində hiss etdi."
"Yabanıl bir çam ağacında, bir sabah, içerideki canın dışarı çıkmak üzere kabuğunu tam çatlattığı anda, bir kelebek kozasını görme fırsatını nasıl elde etmiş olduğunu hatırladım. Bekliyor, bekliyordum; o ise gecikiyordu; benim de işim vardı... Bunun için ona doğru eğildim, soluğumla ısıtmaya başladım. Onu sabırla ısıtıyordum. Mucize benim önümde, doğal hızından daha hızla oluşmaya başladı; kabuğun hepsi açılıb kelebek göründü. Ama ben, heyecanımı asla unutmayacağım: Kanatları kıvrıntılıydı ve açılmamıştı, bütün vücudu titriyor, kanatlarını açmaya çalışıyor, ama beceremiyordu. Bense ona soluğumla yardımcı olmaya çalışıyordum. Ama boşuna. Onun, güneşte sabırla olgunlaşmaya ve açılışa gereksinmesi vardı; şimdiyse, artık vakit geçmişti. Soluğum kelebeği yedi aylık çocuk gibi vaktinden önce, daha buruşuk bir halde dısarı çıkmaya zorlamıştı. Olgunlaşmamış halde çıktı, umutsuzca kımıldadı, biraz sonra da avucumun içinde öldü."
