seni diğerlerinden farksız yapmaya bütün gücüyle gece gündüz çalışan bir dünyada kendin olarak kalabilmek, dünyanın en zor savaşını vermek demektir.bu savaş bir başladı mı, artık hiç bitmez!…
Arkadaşlık iki insanın birbirine günlük rapor vermesi, hayatlarının tüm ayrıntılarını paylaşması demek değildi. İki insanın birbirine iyi gelmesi yeterliydi bana kalırsa. Herkesin bir şeyler sakladığı, bir şeylerin arkasına gizlendiği şu hayatta, en iyisi, bu tür sıkıntılara girmeyi gerektirmeyecek meselelerden bahsetmekle yetinmekti.
Katlanılmaz sessizlikler, sorulmayan sorular, anlatılmayan hadiseler var. Belli şeyler hakkında konuşmamak, bu durumda ne unutulduğu yahut affedildiği anlamına gelmiyor. Bu savsama onun üzerine defalarca düşen utancın ezici ağırlığını temsil ediyor sadece.
Toplumsal hayat, sevmediklerimizi sever gibi yaptığımız iki yüzlü bir yaşama alanıdır. Varoluşun trajedisi şudur ki, içine girdiğimizde de dışında kaldığımızda da acı çekeriz.