Son zamanlarda her okuduğum kitap için inceleme yazmaya başladım. Sonra kendi kendime bir anlaşma yaptım. Gerçekten beni etkisi altına alan kitaplar hakkında yazıcam ve daha sonra " Bir Adam Yaratmak" kitabını okumaya başladım. Bitirdiğim andan beri bu kitabın hakkını vererek nasıl bir inceleme yazacağımı düşünüyorum. Kitap tam anlamıyla bir şaheser. Yazar " Bu eserimi, bugüne kadar vücuda getirdiğim eserler içinde en bağlı olduğum eser biliyor ve öylece bildirmek istiyorum... Ona olan zaafım, üstünde fazla konuşmamı yasak ediyor. Zaten hadiselerin sırrını, kaba saba formüller içinde harcamaya, ulu orta dogmalar yapmaya düşmanım." diyerek anlatmış.
Olay meçhul bir tarihte İstanbul'da geçer. Olaylar konak ve konakta yaşayan ahalinin etrafında şekillenir ve tabiki incir ağacını unutmamak lazım. Husrev meşhur bir tiyatro yazarıdır. Yazmış olduğu "Ölüm Korkusu" adlı oyun çok konuşulur. Eserde geçen olaylar bir kesim tarafınsan yazarın kendi hayatında yaşadığı şeyler olduğu düşünür ve bunun sonucu husrev araştırılmaya başlanır. Husrev okadar fazla dolmuştur ki artık, etrafındaki insanların onu anlamaması Husrev'i cinnet noktasına getirir.
Husrev her fırsat bulduğunda içindekileri haykırır, belkide en can acıtan haykırışı annesine karşıdır.
"Çünkü o babamdı. O bendim. O çoçukluğumdu. O her şeyimdi. Küçükken onun dibinde oynardım. Ona yaslanır, bulutları seyrederdim. Gölgesine sığınırdım. O benim dadımdı. O senden sonra en sevdiğim şeydi. En sevdiğim şeyden en büyük fenalığı gördüm. Babam kendisini ona astı. O benim yine en bağlı olduğum şey kaldı. Şimdi onu kestiniz. Ta dibinden, toprak hizasından kestiniz. Böylece dünyamı kesmiş oldunuz. Artık anlıyorum ki, dünyam, ta dibinden ve toprak hizasından kayboldu."
Tek solukta okunacak çok sürükleyici bir eser. Sayfaları
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Tarlakuşu lakaplı genç adam sanatoryumda kaldığı süre boyunca olup bitenleri mektup yoluyla arkadaşına anlatır. Sanatoryumda beraber vakit geçirdiği insanları, gününün nasıl geçtiğinden söz eder.
"Gemi usulca rıhtımdan ayrılıyor şimdi ve bu ayrılış küçük bir umut ışığı olsa gerek."
Dazai her zamanki gibi ölüme direnç göstermek ve boyun eğmek arasındaki ince çizgide dolaşarak kaleme almış eseri ama açıkçası kitap tam olarak beklentimi karşılamadı, Dazai'nin kaleminden daha güçlü bir ölüm-yaşam gelgitleri beklerdim. Beklentimin yüksek kalması kitabın kötü olduğu anlamına gelmiyor tabiki. Mektuplardan oluşan bir eser olmasından dolayı anlatım yeterince gerçekçi ve sürükleyici. Tek seferde okunabilecek güzel vakit geçireceğiniz bir eser.
Son zamanlarda geçirdiğim en iyi günler bu kitabı okuduğum zamanlardı sanırım. Oldum olası Cahit Zarifoğlu'nun yeri çok başkadır bende. Onun yazdıklarında ayrı, bambaşka manalar var. Her okuduğunda farklı manalar..
Bu yüzden midir bilmem kitabı okurken çok güzel vakit geçirdim. Bitmesin istedim azar azar okudum bu yüzden.
Kitapta Cahit Zarifoğlu'nun hayatı kronolojik bir şekilde anlatılmakta. Yazar okadar zarif cümlelerle anlarmışki asla bir yaşam öyküsü okuyor gibi değilsiniz.
Beni okurken en heyecanlamdıran kısım Cahit Zarifoğlu'nun ilk kızının adının Fatma Betül olmasıydı. En hüzünlendiren kısımsa bir zamanlar pilotluk eğitimi aldığı konutanının vefatından sonra uçak kullanan Zarifoğlunun yükseklik korkusunun başlaması...
Yazarların yaşamlarından dersler çıkartmak onları daha ayrıntılı tanımak hoşuma gidiyor derseniz kesinlikle beğeneceğiniz bir kitap.
Okurken kelimelerin üstünde zarifçe süzülüp cümlelerde kaybolmanız dileğiyle. İyi okumalar.
Cahit Zarifoğlu: Umudumuz Acımızdan Daha Büyük OlmalıSeda Eroğlu · Destek Yayınları · 2021159 okunma
Nasıl başlayacağımı bilememekle beraber kelimelerin eşsiz gücüne inanarak yazıyorum giriş cümlemi. Selim ışık'ın yanlızlığını kelimelerle beslediği gibi bende içimde birbirine girmiş duygularımı kelimelerle beslemeye çalışıcam.
"İnsanlar! Neden kaybolup gitmeme izin veriyorsunuz?"
Selim etrafındaki insanların ona karşı ilgisizliğinden yakınır ama farkında değildir kendi ilgisizliğinden.
Selim'in içinde hayata dair bir şey kalmamıştır artık. Ölmek istemektedir. "Aynı zamanda kişiliğimi aşağılık bir duruma getirmeye çalışıyorum. Belki ölüm geldiğinde beni ölmeye değer bir yaratık bulmayacak." sözünden. Ölümü hak etmek istediğini söylemek yanlış olmaz sanırım.
Turgut arkadaşı Selim'in ölüm haberini aldığından beri başka bir şey düşünemez. Selim hakkında daha çok şey öğrenmek, bilmek ister yolu süleyman kargı ile kesişir ve farkında olmadan uzun bir yola çıkar. Bu uzun yolda Olric Turgut'un hep yanındadır. Yada aklında.
Kaybedilenler unutulabilir mi? Geçmişte kalan anılar, kişiler, yaşantılar. Üstünden ne kadar zaman geçerse geçsin unutulmaz fikrimce. Turgut'un da bu satırlarda belirtti gibi;
"Bütünüyle unutulmaya kimsenin gücü yetmiyor. Bir duvarda iki satır yazı, bir albümde soluk bir resim, bir hafıza da silik bir hayal olarak kalıyor istemese de. Bütünüyle unutulmak gibi acıklı bir oyuna kimsenin yüreği dayanmıyor."
Karışık duygularla okuduğum belki bazen bazı yerlerde anlam veremediğim tutunamadığım bir kitap oldu. Bu kadar zaman neden kitaplığımda beklettiğimi sordum kendime ama belki de daha erken okuduğumda hiç tutunamacaktım. Elimden kayıp gidicek ve yarım bırakılmış bir kitap olarak yıllanıcaktı kütüphanemde. Her kitabın bir zamanı var ve tutunamayanların zamanı tam da içinde bulunduğum zamanmış benim için.
Kitaplar bekler zamanını ama bazen sevdiğimiz
"Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma, meryem."
Kitabın başlarında Nana'nın meryem'e verdiği bu öğüt aslında bazı şeyleri en başından anlatmıştı. Meryem'in bu sözü kulaklarında çınlayacak kadar iyi anladığı bir gün gelicekti, henüz haberdar olmasa bile...
Kitap çok sürükleyici olduğu kadar yorucu bir kitap. Dilinin ağır olmasından dolayı değil, anlattıklarının ağırlığından. Benim okurken bazen kitabı kapatıp nefes almam gerekti ne kadar merak etsemde bir sonraki sayfayı çeviremediğim daha doğrusu çevirmek istemediğim oldu. Hüzünden kederden bahsettiği kadar değil belki ama aşk'a da değinmekte kitap. Bir süre yarım kalan bir aşktan.
Leyla ve Tarık çocukluktan beri beraber büyüyen iki insan tabi zamanla aralarındaki ilişki çocukluk arkadaşlığı olarak kalmıyor tahmin edersiniz ki.
Çok kalbime dokunan bir kısım var bu ikilinin konuşmalarından birinde. Tarık annesine yazdığı mektuptan bahsederken şöyle bir diyalog geçiyor.
"Sana da yazdım" dedi.
"Yazdın mı?"
"Ah, ciltlerce..."
Kitapta herşeye rağmen güzel birşeylerin olması beni kitabı okumak için ayakta tutan şeydi.
Bize ciltlerce mektup yazan olur mu bilmem ama kendisine ciltlerce mektup yazılan leylanın ve artık leylanın manevi annesi olmuş meryem'in hikayesi kesinlikle okunmaya değer.
Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar...
