•Bu kitaba biraz korkarak başladım sanırım… Çünkü bazı hikâyeler daha ilk sayfadan insanın içine yerleşeceğini hissettiriyor. Ama bir baktım, sayfalar akıp gitmiş; ben ise Midyat’ın taş sokaklarında, yıllardır dinmeyen kırgınlıkların, susulmuş cümlelerin ve yarım kalmış sevdaların arasında kaybolmuşum…
•Firuze benim için sadece bir aşk hikâyesi olmadı. İçinde aile, ihanet, kader, sırlar, geçmişin yükü ve insanın kendi kalbiyle verdiği savaş vardı. Ama en çok da ayakta kalmanın hikâyesiydi.
•Firuze… Seni okurken en çok etkilendiğim şey güçlü görünmen değildi aslında. Çünkü güçlü karakter çok okuyoruz. Ama senin kırılarak güçlü kalman başka bir şeydi. Omuzlarına yüklenen onca şeye rağmen yürümeye devam etmen, bazen yanlış kararlar vermen, bazen yorulman ama yine de yeniden ayağa kalkman… Bunu çok sevdim. İnsan bazı karakterleri kusursuz oldukları için değil, gerçek hissettirdikleri için unutamıyor. Firuze de benim için öyleydi. Bazı yerlerde durup “Biraz da kendini seç…” demek istedim. Çünkü ailesi için verdiği mücadele, her şeyi kendi içinde taşıması ve buna rağmen dimdik durmaya çalışması gerçekten etkileyiciydi. Yıkılsa bile yeniden ayağa kalkması, duygularını bastırırken bile yoluna devam etmesi beni çok etkiledi.
•Ve şimdi gelelim benim asıl zayıf noktama… Ezra Saruhan. Ben bu adama biraz fazla düştüm galiba… Çünkü Ezra öyle büyük sözlerle değil, sevmeyi yaşayış biçimiyle etkiliyor. Onun sevgisi bağırmıyor; bekliyor, taşıyor, susuyor ama hiç eksilmiyor. Bir insanın birini yıllarca aynı yerden, aynı içtenlikle sevebilmesi beni gerçekten mahvetti. Her sahnesinde “Tamam, artık daha fazla sevemem.” dedim; sonra "iki gözüm" dedi ve yine bittim.
•Ezra’nın Firuze’ye bakışında öyle sakin ama derin bir sevda vardı ki… Bazı karakterler vardır; sadece sevmez, sevdiği
Bazı hikâyeler vardır; sadece okunmaz, insanın içine işleyip uzun süre etkisinden çıkmasına izin vermez. Kehribar Taşı da tam olarak böyle bir kitaptı bence. Daha ilk sayfalardan itibaren Mardin’in taş sokaklarında dolaşıyormuş gibi hissettiren, geçmişin yükünü ve aşkın ağırlığını aynı anda omuzlarınıza bırakan bir hikâye.
Firuze ve Ezra’nın ilişkisi sıradan bir aşk hikâyesi değil. Onların arasında yılların biriktirdiği acılar, suskunluklar, aile bağları ve kapanmayan yaralar var. Birbirlerini ne kadar severlerse sevsinler, hayat sürekli onları başka yönlere savuruyor. İşte bu yüzden okurken insanın içi huzurla değil, sürekli bir tedirginlikle doluyor. Çünkü mutluluğa yaklaşsalar bile bir şeylerin yine her şeyi mahvedeceğini hissediyor insan.
Firuze karakterini okurken açıkçası bazen ona sarılmak, bazen de kızıp “Neden böyle yapıyorsun?” diye sarsmak istedim. Güçlü durmaya çalışırken içinde ne kadar kırılmış bir kadın olduğunu öyle iyi hissettiriyor ki… Ezra ise uzun zamandır okuduğum en etkileyici erkek karakterlerden biriydi. Onun sevgisi bağırarak değil, bekleyerek ve vazgeçmeyerek kendini gösteriyor. Bazı sahnelerde tek bir bakışı ya da tek bir cümlesi bile sayfalarca yazılmış duygudan daha ağırdı bence -ki en sevdiğimiz sevme sahiplenme şekli bu-
Kitabın en sevdiğim taraflarından biri de atmosferiydi. Midyat yalnızca olayların geçtiği bir yer gibi durmuyor; yaşayan, nefes alan, sır saklayan bir karaktere dönüşüyor resmen. Konağın içindeki sessizlikler, taş duvarların arasında dolaşan geçmiş, ailelerin bitmeyen hesaplaşmaları… Her detay hikâyenin duygusunu daha da büyütmüş
-bu kısımda yazarı tebrik ediyorum-
Ayrıca kitapta sadece aşk yok. Güvenin nasıl kırıldığına, insanın sevdiği biri için neleri göze alabildiğine ve bazen en büyük savaşın kalbin içinde
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Herkese selamlar
Bugun size sevgili @_mehsaa_ nin yeni serisi olan #firuze nin ilk kitabi #kehribarateşi yorumu ile geldim. Bu seriye başlamadan evvel töreler, ağalık kliselerine sahip, klasik bir doğu kitabi okuyacağımi sanmıştım. Aman Allah'im nasil buyuk bir yanılgıya düştüm Ay kırk yil dusunsem boylesi farkli bir kurgu ummazdim. Bayildim Oldum olası Mardin'in o sokaklarının bir büyüsü, tılsımi olduguna inanırdım. Nitekim Mehsa'da benimle ayni sekilde düşünmüş ve bu tılsımı kelimelerle imkansız bir askin ortasına yerleştirmiş. Ustelik yine fena dusulesi bir erkek karakter ortaya çıkarmış ki, off Ezraaaaaaaaa
Iki dusman ailenin gecmisten gelen bir lanetin golgesinde sekillenmelerini okudugum bu kitapta, her iki karakterinde bakis acisi kullanılmıştı. Yazar gizem faktörünü öylesine guclu kullanmıştı ki, nerdeyse sonuna kadar ne oldugunu anlayamadim. Bu kismi da kitabin merakla okunmasini sagladi. Hatta kitapta küçükte olsa fantastik yanlar vardi ve bence bu da olmasi gerekiyordu.
Karakterlerin her ikisi de cok guclu kisilerdi. Usteluk kiitaba adini veren Firuze ile Ezra arasinda hem imkansız hem de dokunsaniz alev alacak bir tutku vardi. Ezra her ne kadar az konuşan biri gibi dursa da bos konuşmadığı icin bana cok ayarında geldi. Adamcağız askindan lal olmus kimse farkinda değil. Firuze'yi gordugu zaman bulbul olup, nağmeler sakidi. Ayyy bayilcam Cok karizmatik be
Firuze'de az degildi ama Adama yapmadigi eziyet kalmadı. Kiz gunah, bu adam senin hasretinle senelerdir yanmis, o isveler, çileler, danslar nedir oyle? saka bir yana guclu halleri, kiz kardeşinin basina gelen trajediyi tek basina sahiplenip intikam alma isteği, hepsini cok takdir ettim. Sadece Ezra'cigima bu kadar eziyet etmesen iyi olur, adam bir kibrite bakıyor, alev almak üzere
Sonuna dogru Ezra'nin
꧁༺ 𝕸𝖊𝖍𝖘𝖆 *𝕱𝖎𝖗𝖚𝖟𝖊 *𝕶𝖊𝖍𝖗𝖎𝖇𝖆𝖗 𝕬𝖙𝖊ş𝖎 ༻꧂
"𝑺𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒃𝒆𝒏𝒊𝒎 ü𝒛𝒆𝒓𝒊𝒎𝒅𝒆 𝒉𝒆𝒓 𝒕ü𝒓𝒍ü 𝒉ü𝒌𝒎ü𝒏 𝒗𝒂𝒓 𝒊𝒌𝒊 𝒈ö𝒛ü𝒎."
"Ö𝒍ü𝒎ü𝒏 𝒅𝒆, 𝒛𝒖𝒍𝒎ü𝒏 𝒅𝒆."
"𝑺𝒆𝒗𝒂𝒃ı𝒏 𝒅𝒂 ,𝒈ü𝒏𝒂𝒉ı𝒏 𝒅𝒂."
"𝑺𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒓 𝒛𝒆𝒓𝒓𝒆𝒎𝒅𝒆 𝒉ü𝒌𝒎ü𝒏 𝒗𝒂𝒓."
Selamm, bugün sizlere kalemini çok sevdiğim, ne yazarsa okurum dediğim ve uzun zamandır kitap olmasını beklediğim, sevgili yazarım @_mehsaa_ dan #firuzekehribarateşi paylaşımı ile geldim. Yazarımızın kalemi zaten çok güzel, ama bu kurguda bambaşka bir güzeldi..
Mardin şehrinde bir masalın içinde gibi hissederken,Şamanların sırları, tılsımların ve taşların gücü etrafınızı saracak. Dünya çapında gizli, lanet bir örgütün uzantıları hepsinin üzerine çökmüşken, birbirine kaderin ipi ile bağlanmış iki ailenin, hem aşkları hem de lanetleri iliklerinize kadar işleyecek!
Büyük bir aşk ve lanetin, Kehribar ve Firüze taşıyla bağladığı, Ezra Saruhan ve Firuze Arjin Koçak ile tanışmaya hazır mısınız?
Ezra Saruhan, sessiz ve çok derin seven bir adam, Firuze gibi ateş parçası bir sevda!
Üstelik doğduğu an Ezra'nın kaderine işlenmiş bir kadın!
Onun mucizesi!
Onun iki gözü!
Firuze Arjin Koçak, iki ailenin laneti arasında aşkına sahip çıkamamış, kaçan, kardeşinin intikamı ile yanan, bu uğurda aşkı dahil Mardin'i yakmaya hazılanan,kimse şu an bilmese de cinayeti işlemiş,şeytanı gömmüş bir kadın.
Her şey yıllar önce büyükanne Arjin Koçak'ın Saruhan lardan birine sevdalanması ile başlıyor. Bu sevda öyle bir şeyle sınanıyor ki Arjin çok sevdiği eşinin ihanetini kaldıramıyor. Şehrin tepesindeki ağacı ateşe vererek çok büyük bir ah ediyor!
"Bir daha hiçbir Koçak bir Saruhan'ın ne yari olsun ne de çocuğunu doğursun! Bana bunu reva görenlerin canı yansın, benim gibi ateşlerde yansınlar!"
İster ah deyin, ister lanet! Bu saatten sonra hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Arjin Saruhan yıllar içinde hem mistik gücü hem de
Müthişşş
Aşırı sürükleyici ,doğunun gizemi büyüleri geçmişi müzikleri dansları entrikaları ... hepsi öyle güzel ve büyüleyici bi atmosferle harmanlanarak anlatılmış ki ,kitabı elinizden bırakamıyorsunuz.2. Kitabı merakla bekliyorum.Yazarın diğer kitaplarınında hepsini okudum ancak firuze bambaşka bir yerde .yer yer hüzünlenecek yer yer gülümseyecek sinirlenecek hırslanacak kısaca her duyguyu yaşayacaksınız.okuyun okutun
Bazı aşklar, ne kadar derin olursa olsun, kaderin ince çizgilerine takılır, zaman yanlış, mesafe uzun, hayat bambaşkadır. İki insan birbirini en saf haliyle severken bile, aynı hikayenin içinde buluşamaz bazen. İçte büyüyen o duygu, yaşanamadıkça daha da derinleşir, bir bakış, bir anı, bir cümleyle ömür boyu taşınır. İmkansız aşklar, kavuşmanın değil, hissedebilmenin değerini öğretir insana biraz da. Çünkü bazı duygular vardır ki, varlığı bile başlı başına bir hikayedir.
Tıpkı Firuze ve Ezra gibi…
Firuze… çocukluğundan itibaren kıymetli taşların içerisinde büyümüş. Ama aslında taşların sırını zaman içerisinde çözmüştü. İsmi ise buradan geliyordu.
Ezra… dünyaca ünlü bir mücevher tasarımcısı. Öyle ki mücevher markasının cirosu tahminen ülkenin gayri milli hasılası kadardı.
Aile ve ikili ilişkiler, güven, ihanet, sadakat, dostluk üzerine aslında yaşama dair neredeyse her duygunun vücut bulmuş bir karşılığı var kitabın içerisinde. Mesela ihanetle sürekli sınanan Ezra’ya zaman bile ona ihanet ediyordu. Bir de sınandığı imkansız aşk vardı. Kavuşmak ise çok zor görünüyordu. Çünkü bazen birinin güvende olması için ondan uzak kalmak gerekiyordu. Ama nereye kadar…
Bazen de hiç beklenmedik kavuşmalara gebedir hayat ama beklenenin ötesinde bedenler yanıdır ama ruhlar ayrı kalır bir şekilde. Çünkü hiç olmaması gereken olaylara tanıklık edilmiş ve hiç olmaması gereken bilgiler edinilmiştir.
Diğer yandan Midyat, taşın sabırla zamana dönüştüğü, her sokağında geçmişin izi olan bir masal gibi belki de bir karakter gibi karşımıza çıkıyor Midyat… yalnızca bir şehir değil, hatıraların taşta vücut bulmuş halini hatırlatıyor.
Kitabın sonunda ise öyle bir şey oluyor ki ve öyle bir yerde bitti ki devamında neler olacak merak ediyorum.