Mutluluğumuzun dış etkelere değil, bize bağlı olması lazım. Birinde değil, kendimizde bulmamız lazım onu. Dışa bağlı mutluluk ezici, geçici ve çöküntü verici sonuçlar doğuruyor her zaman en nihayetinde. Biriyle beraber olmak mesela, söylediklerim doğrultusunda o zaman bu da pek iyi bir şey olmasa gerek. Da mesele o mu acaba. Beraber olduğumuz insanı hayatımızın odağı haline getirmek beklentilerimizi kontrol etmemizi zorlaştırmaz mı? Sonucunda çekeceğimiz acıyı en uç seviyelere taşıyan şey bu değil mi? Bir gün aşık olmayı yok sayamayacağımıza göre o zaman birbirimizin hayatının merkezinde olmadan bir ilişki sürmemiz gerekir gibime geliyor. Bu mümkün mü? Tek beden olmaya çalışmadan, kendi hayatlarımızı yaşayarak ama bunu birbirimizle paylaşarak... Niye ama bu da çöküntü verici olmaz mı? Olur haliyle ama bireysel olarak bilinçli bir beraberlik sağlar, acıyı indirger, kendinden uzaklaşmanı engeller. Ayrıca aşkın getirisi büyük boy mutluluksa sonucunca çekilecek acının da bir miktar göze alınabilmesi gerekir. Yoksa aşkın kendisi mümkün olabilir miydi? Bence olmazdı.