Loc’hlaith
@falka
Acıların Malfettosu, illüzyonların çocuğu Adalina·368 syf.·
7/10
2019 20. kitabı
Başları sıkıcıydı, sonrasında biraz açıldı ve sonları daha güzel bir hal aldı. Ezilmiş, irdelenmiş bir kızın antikahraman olma yolunda depara geçisini okuyoruz bu kitapta. Adalina, babası tarafından kötü muamele görmüş- sevgisiz büyümüş bir malfetto. Yani işaretli. Babası yıllarca onun yeteneğini öğrenmeye çalışmış fakat başaramamış. Adalina da kendi yeteneğinden bir haber. Bir gün ölüm cezası aldığı sırada idam edilecekken kendilerine Genç Elitler adını veren bir grup malfetto tarafından kurtarılıyor ve yeteneğini keşfetme hikayesi başlıyor. Eşsiz ve inanılmaz güzel bir yeteneği olduğunu ve korku ile güçlendiğini size söylesem eminim ‘Vay be’ dersiniz. Fakat bu müthiş potansiyele rağmen Adalina’nın dengesizlikleri, elitlere ısınamamış olmam kitabı benim için biraz sıkıcı bir hale getirdi. Ne kadar büyük bir güç potansiyeli olursa olsun benim için bir karakter hisleriyle orantılı bir güce sahiptir. Bu da kendine acıyan, sürekli geçmişinin yasını tutan Adalina yer yer beni hayattan soğuttu demektir. Son ana kadar toparlan artık kurban olduğum deyip durdum. Son anda lwl atladı, o final güzel bir kapı bıraktı da kitabı gülümseyerek kapattım.
Reklam
Kötü Kızlara ve onları seven İyi Çocuklara...·464 syf.·
9/10
2019 15. kitabı
Kötü kız- iyi çocuk olayını fazlaca seviyorum bu seride. Kızların pıtı pıtı oğlanların peşinde koşup onların sebep olduğu bela ve sorunları çözmeye çalışmasını okumaktan bıktım. Biraz da erkekler uğraşsın. Mara ‘nın gittikçe daha fazla karanlıklaşmasını- intikamcılığını ve koruyuculuğunu görüyoruz bu kitapta. Her ikisini yaparken de fazla şiddetli bir karakter olarak çıkıyor karşımıza. Kadın karakterlerde bu tarz öfke ve duruşu severim. O kadar çok beladan kaçan, kovalanan kadın karakter okudum ki. Mara fark yaratıyor, o içindeki karanlığın verdiği duruş hayran olunası bence. Çok fazla nefret edeni olsa da ben sayfa sayfa Mara dyer hayranlığımı anlatabilirim herkese. Kitap güzeldi ta ki son ana kadar. Serinin bir üçleme olduğu düşünülürse son kitap için çok fazla çözümsüz olay bıraktı arkasında. Sanki devamı varmış gibi demiştim fakat zaten varmış. Noah tarafından devam eden seriyi de bunun kadar sevdim. Şu an Shaw itirafları’nın ikinci kitabını okuduğum için bu kitabın son olmadığını çok rahat söyleyebilirim.
10/10
2019 16. kitabı
Mara Dyer en sevdiğim serilerden biridir. Psikolojik gerilimi, gizemi ve paranormalliği bir arada barındırması + antikahraman bir esas kıza sahip olması = yeme de yanında yat kitaplardan biri benim için. Çünkü ciddi anlamda yumuşak, sevecen, fedakar kız karakterlere karşı antipatim var. Bu piyasanın onlarla dolu olduğunu düşününce benim elimde kalan okunabilir kitap sayısı çok ama çok az. Bulduğuma yapışıyorum ben de. Yine gizemin üst seviyede olduğu, psikolojik gel gitlerle dolu bir kitaptı. Noah’a karşı şüphelerim vardı acaba kıza cidden aşık mı yoksa adam fazla çapkın mı diye. Bu kitapta şüphelerim tamamen kayboldu. Akıl hastanesi sahnelerini ayrıca sevdim.
