Üniversiteye girdiğimiz sene beraberken, diyor Marianne, o zaman da yalnız mıydın?
Hayır. Ya sen?
Hayır. Bazen asabi oluyordum ama asla yalnız değildim. Seninleyken hiç yalnız hissetmiyorum.
Evet, diyor Connell. Ne yalan söyleyeyim, hayatımın kusursuz bir dönemiydi. Öncesinde hiç gerçekten mutlu olmamıştım.