“Hepsine hükmedecek tek bir kitap.” Yüzüklerin Efendisi serisi benim için böyle bir eser: türünün en iyisi, eşsiz, benzersiz.. (Abartmayı hiç sevmem.) Bu seriye veda etmek beni her seferinde üzüyor. Okurken hiç bitmesin istemiştim, ama her güzel şey gibi o da bitti. Neyse, üzelmeye gerek yok zamanı gelince Silmarillion’u okuyup devam ederiz.
"Ve o gemi gittiğinde, Orta Dünya’da Yüzük Kardeşliğinden kimse kalmamış.” (içim buruk)
Kitabı okurken Tolkien’e hayran olmamak elde değil. Her şey öylesine detaylı düşünülerek yazılmış ki ortaya gerçekten mükemmel bir evren ve olağanüstü bir hayal gücü çıkmış. Zaten dili çok akıcı, derin ve şiirsel. (Büyük Üstad)
Okurken her karakterin korkularıyla, arzularıyla ve güçle sınandıkları yollarda onlarla beraber yürüyorsunuz. Ben de sanki sadece kitabı okumakla kalmadım onlarla birlikte yüzüğü Mordor’a götürdüm. Frodo’nun yükünü, yüzüğün ağırlığını hissettim. Yüzüğün ağırlığı demişken, onun birine neler yapabileceğinin en açık kanıtı Gollum’du. Trajik ikiliği, yüzüğün gücünün gözle görülür yansımalarından biriydi. Sinsiliğine kızsam da ona üzülmeden edemiyorum. Yazık, zavallım.
Bütün karakterler hakkında tek tek yazmayacağım ama karanlıkla aydınlığın savaşı söz konusuysa, ben aydınlık taraftaki tüm karakterleri çok seviyorum.
Onlardan biri de Faramir’dir: Çok sağlam karakterli, asil, bilge, nazik ve iyi bir lider. Yüzüğün gücüne direnme yeteneği, ülkesini savunmaya olan bağlılığı da kendisine hayran bırakıyor. Kendisinin daha çok abartılması gerektiğini düşünüyorum. (Filmde hakkının yendiği aklıma gelince moralim bozuluyor)
"Fakat artık korkma! Ben bu şeyi almak istemem, şurada yol kenarında olsa bile almam. Minas Tirith'te taş taş üstünde kalmayacak olsa ve şehri kendi iyiliği ve benim şerefim için, sadece ben, ancak Karanlıklar
Ve sonunda bitirdim. Ama beni de bitirdi. Bu seriyi beğenmeyenler acaba hangi kitabı beğenebilir bilemiyorum. Muhteşem bir anlatımı vardı. Sonunda Arwen'e çok üzüldüm. Konudan bağımsız Faramir'e aşığım. Aşırı naif birisi. İlk başlarda Eowyn'e çok üzülüyordum ama Arwen beni sonunda yalnızlığıyla yıktı geçti. Aragon adamın dibi. Çünkü sevdiğine sadık kaldı. Herkesi tek tek anlatmaya kalksam roman olur benim için o yüzden kısa keseceğim. Okuyun okutturun. Muhteşemdi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Kralın Dönüşü”, J.R.R. Tolkien’in Yüzüklerin Efendisi üçlemesinin son halkası olarak hem büyük bir savaşın hem de bir çağın kapanışını anlatır. Roman iki büyük bölüme ayrılır: beşinci kitapta Gondor’un ve Rohan’ın mücadelesi, altıncı kitapta ise Frodo ile Sam’in Mordor’daki yolculuğu yer alır. Ancak Tolkien’in anlatısı sadece savaş ve kahramanlık üzerine değildir; her bölüm, gücün yozlaştırıcı doğası, sadakatin sınırları ve umudun dirençli doğası üzerine derin bir düşüncedir.
Beşinci kitabın başında Gandalf ve Pippin, Gondor’un başkenti Minas Tirith’e ulaşır. Burada, ülkesini savunmakla birlikte umudunu kaybetmiş olan Vekilharç Denethor’la karşılaşırlar. Denethor, Palantír taşıyla Sauron’un gücünü görmüş, bu yüzden karanlığa teslim olmuştur. Aynı sırada Mordor’un devasa ordusu batı topraklarını kuşatmak üzeredir. Rohan tarafında ise Aragorn, Legolas ve Gimli, Kral Théoden’in çağrısına cevap verir. Aragorn’un kaderinde artık gizlenmek değil, kimliğini kabul etmek vardır. Bu noktada “ölülerin yolu”ndan geçip geçmişte yeminini tutmamış lanetli ruhları kendine çağırması, onun hem soyuna hem de kaderine sahip çıkışını simgeler.
Pelennor Çayırları Savaşı romanın ilk doruk noktasıdır. Rohan atlıları Gondor’un imdadına yetişir. Kral Théoden cesurca savaşır ama düşer. Onun yeğeni Éowyn, Merry’nin yardımıyla Cadı Kral’ı öldürür. “Hiçbir erkek beni öldüremez” kehanetinin, bir kadın tarafından bozulması Tolkien’in erkek egemen epik anlatısında beklenmedik bir kırılma yaratır. Aragorn’un ölülerin ordusuyla gelişi savaşın kaderini değiştirir. Gondor kurtulur, ama zaferin ardında büyük bir yıkım vardır. Denethor, umutsuzluğuna yenilip kendini ateşe verir. Faramir kurtulur, ama halkın ruhu ağır bir bedel ödemiştir. Aragorn’un iyileştirme sahneleri burada anlam kazanır: “Kralın eli
Serinin ikinci kitabında tam anlamıyla aksiyonun içinden başlıyoruz diyebilirim , ve bu aksiyon kitap bitene kadar neredeyse hiç azalmıyor çok ufak kısımlar hariç. Akıcılığı ve kurgusu çok iyi kitabın , birinci kısımda kaldığımız yerin heycanı ile başlıyor ve devam ediyor.
(Spoiler)
Baktığınız zaman kitap iki kısma ayrılıyor diyebiliriz ilk bölüm aragorn ve legolas ekibinin yaşadıkları ikincisi ise frodo ve sam’in yaşadıkları neredeyse 200-250 sayfa boyunca frodo yok kitapta , bu merak unsurunu çok arttıyor ve geldiği zaman çok etkileyici ve akıcı bir giriş yapıyor bence o kısımlara geçince sanki başka bir kitaba geçmiş gibi oluyoruz. İlk kısımlar da muazzamdı bence. Aragorn’un kaçırılanları bulma çabası , yolda tekrar Gandalf ile karşılaşmamız , Gandalf’ın atı gölgeyele , ağaçsakal , faramir , miğfer dibi savaşı , smeagol’un çift kişilikli halleri , en sondaki shelob’un ini sahneleri ve daha aklıma gelmeyen onlarca şey. Kitap o kadar dolu o kadar güzel ki okurken hayran kalmamak elde değil bu evren karşısında. Gerçekten çok güzel düşünülmüş ve çok güzel işlenmiş.
Kralın dönüşü
Geldik serimizin sonuna. Bittiğine gerçekten çok üzüldüm keşke unutup tekrar okusam yani. Seriyle birlikte paralel olarak filmleri (tekrar) izledim ve normalde yavaş aktığını düşündüğüm filmeleri resmen 2.5 hızda izliyormuşum gibi geldi. Sanki tüm bölümlerden 15-20 cümle seçip filme eklemişler sonra derhal diğer bölümlere geçmişler gibi. Özellikle Ayrıkvadi ve yüzük kardeşliğinin kurulması kısmına inanamadım, kitapta oraya gelmek ve münakaşa kısmı öyle uzun sürüyor öyle yer kaplıyor ki filmin ilk 45 dakikadı bile değil(10 saati aşkın bir seriden bahsediyoruz) iki kule yorumunda da yazmıştım biraz daha karma bi anlatım olmasını isterdim kitapta. İlk yarı kardeşliğin geri kalanı son yarı Gollum efendi ve bizim iki hobbiti anlatıyor, bir doğuya bir barıya göz atsak daha çok hoşuma giderdi. Kralın dönüşü favori kitabım oldu seride. Bir ara o kadar çok yabancı isim geldi ki( pelennor çayırları savaşı kısmında sanırım) özellikle kuzeyden gelen kolcular birbirine karıştı.
Sevdiğim bir diğer şey Faramir kesinlikle. Filmde bu kadar ön planda değildi ve daha çok abisi olmayan çalışan biriydi bence. Ama kitapta kendi karakterini ve ağırlığını daha iyi anlıyoruz. Ayrıca Eowyn le olan ilişkisi <3 şaşırdığın diğer konulardan biri elflerin askeri anlamda neredeyse hiç bir yardım göndermemeleri. Entlere de bayıldım açıkçası filmlerde o kadar sevmemiştim ama Ağaçsakal kitapta ha ri ka bir karketer. Son olarak hobbitlerimizin Shire a ‘beyler’ gibi dönmeleri ve eşkıyaları kovup tekrar düzen getirmelerini de sevdim. İlk başta filmedeki gibi hiç el değmemiş, doğudaki gölgeden haberleri olmamış, huzurları bozulmamış ve her zamanki kadar mutlu hobitlere geri dönmediğimiz için biraz üzüldüm ama karakterlerimize minnettar olmalarını da sevdim.
Bununla birlikte yüzüklerin efendisine hoşçakal
İki kule
Beğendim. Ama anlatımın filmin anlatımı gibi bölünmüş olmasını tercih ederdim sanırım. Kardeşliği ilk kısımda(3. kitap) anlatılıp 4. kitabın sadece Frodo, Sam ve Gollum a ayrılmış olması biraz sıktı beni o yüzden bir yıldız kırdım. Biraz kardeşliğe biraz yüzüğe sonra tekrar kardeşliğe dönsek daha çok hoşuma giderdi gibi. Yada sadece Gollum un uzun sayfalar boyunca süren yol arkadaşlığından sıkıldım ve başka şeyler okumak istedim. Faramir kısımları ilaç gibi geldi hatta, Mordorun içinde üzerinde pek bir şey olmayan arazilerde Gollum rehberliğinden sonra. Normalde film serisinde İki Kule favorimdir ama kitaplarda Yüzük Kardeşliği öne geçti diyebilirim. Yinede Boromir in Ayrılışından başlayan 3. kitaptan çoook zevk aldım. Bir yandan filmleri de tekrar izlediğim için aslında bu kitapta olup 3. filme kaydırılan çok konu olduğunu gördüm.
Son kitaba başlamadan ara mı versem diye düşündüm ama açıkçası hayalet ordu başta olmak üzere merak ettiğim çok şey olduğundan yarın falan başlarım sanırım.