(Sokrates)karşısındakini kandırıp küçük bir şey, para ya da bir eşya alıp geri vermeyene sahtekâr demiyor, hiçbir değeri olmadığı halde, devlet yönetecek güçte olduğuna inandırıp yurttaşları aldatana en büyük sahtekâr diyordu.
Bu yeni ve bambaşka çocukluk modelinde çocukların içgel güdüler geliştirmekten mahrum kaldığını düşünmeye başlamış Lenore. Çoğu insan, diyor, "kendisi için çok önemli ya da çok ilginç bir şeyler yaparak öğreniyor odaklanmayı.... Bir şeye ne olup bittiğine dikkat edecek ölçüde ilgi duyarak odaklanma alışkanlığı ediniyor insan. ...İlgimizi çeken, bizi alıp götüren, heyecanlandıran bir şey söz konusu olduğunda odaklanmayı otomatik olarak öğreniyoruz". Ama günümüzde çocuklar hayatlarının neredeyse tamamını yetişkinlerin söylediklerini yaparak geçiriyorlar. "Gününüz sabah yediden akşam dokuza kadar başka birinin önemli olduğunu düşündüğü şeylerle dolu olduğunda nasıl anlam bulabilirsiniz ki?" diye soruyor Lenore. "Sizi harekete geçiren şeyin ne olduğunu bulmak için boş zamanınız olmadığında anlam bulacağınızı sanmıyorum. Anlam bulacak zamanınız olmuyor ki."
Dikkat aralığımız daralırken, karmaşıklığı ve nüansları kavrama becerimiz gerilerken, ortak hakikatimiz çöküp giderken, inançlarımız komplo teorileri haline gelirken, sorunlarımızı çözmek için ortak gündemler belirleyemezken dünyanın karşı karşıya olduğu acil sorunları nasıl çözebiliriz ki? En çok ihtiyaç duyduğumuz noktada anlamlandırma becerimiz yok oluyor. Bugün burada olmamın nedeni daha da kötüye gidişin günbegün teşvik ediliyor olması."Bana daha sonra söylediğine göre bu konuda bilhassa endişeli olmasının sebebi, insan türü olarak bugüne kadar karşılaştığımız en büyük zorlukla yüz yüze olmamız – iklim krizini tetikleyerek, yaşamak için bağımlı olduğumuz ekosistemi yok ediyor olmamız. Odaklanamaz haldeyken küresel ısınma sorununu çözmemiz mümkün olabilir mi?