Edebiyat Memuru
@fatihbaslan
Kalabalığın içinde görürüm onu arada bir yanımdan geçer,
gülümser de geçerken, düşünürüm:
-Nasıl? gülebiliyor ki? derim.
Arkasından benim de dudağım kıvrılıverir, gülümserim
acıyla alay eder gibi,
düşünürüm o zaman:
-Ya o da, derim, ya o da, benim gibi gülüyorsa?...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Havadır iç çekişleri, havaya karışır.
Sudur gözyaşları, denize karışır.
Söyle, kadınım,
Aşk unutulduğunda bilir misin, nereye karışır?
Şiir ne ki? - diyorsun, mavi gözlerini gözlerime mıhlarken.
Şiir ne mi? Soracak mıydın sen de?
Şiir... sensin ya!...
