İnsan kimi zaman toprak gibi örter tüm kötülüklerin üzerini, bildiğini sır eder... Kimi zaman tutamaz içindekini, yol verir bahara açan çiçekler gibi ve sırrı aşikar eder. Mayası çamurdur insanın. Fıtratına göre mana kazanır, çeşit çeşit toprak olur kalbiyle, diliyle!